Free Website Templatesphpbb3 styles

Mijn moeder was een psychopaat

Heb je iemand in je familie die psychopathie heeft, Dan weet je hoe moeilijk dat is en kun je hier je verhaal kwijt. Door het te delen kunnen we van elkaar leren en luchten we meteen ons hart.

Moderator: faith

Re: Mijn moeder was een psychopaat

Berichtdoor Janneke47 op di 28 maart 2017 15:09

Niet reageren he, NO CONTACT is ook geen grip op jou.
Eerlijk gezegd ben ik opgelucht dat je je ze boos uit. Knal het eruit, gooi je haar los, scheldt lekker voor je uit, en dikke vinger naar de hele zooi.
Het wordt voorjaar, geniet!
Toi Toi zet m op
Avatar gebruiker
Janneke47
 
Berichten: 23
Geregistreerd: zo 01 jan 2017 20:36

Re: Mijn moeder was een psychopaat

Berichtdoor mawe op vr 07 jul 2017 15:21

Dag allemaal, na lange tijd afwezig vandaag weer wat rust in mijn lijf en hoofd en benieuwd hoe het met jullie allemaal gaat.
Ik las net al een beetje bij en ga daar straks mee door. Ook wil ik heel graag schrijven over alles wat hier de laatste tijd gebeurd is en nu nog gebeurt.
Mezelf heb ik weer begraven in het werk, 6 uur op en meestal pas tussen 7 en 8 weer thuis (ik wil hier ivm herkenning niet teveel zeggen, maar wel dat ik soms het idee heb dat ik ook een beetje wegloop voor lastige situaties.

Er is iets heel bijzonders gebeurd 2 weken geleden. De oudste dochter van mijn man heeft een voorstellinggemaakt over haar relatie met haar moeder. Het was verschrikkelijk goed en ze is er op afgestudeerd. Mijn man vond het prachtig en gruwelijk tegelijk. Alle manipulatie en de macht en controle van de moeder over het kind, het gebruik van een vriend die door moeder ook sluw daartoe werd ingezet, alles zat erin.

De avond daarna kwam de moeder zelf kijken. 'Hoe autobiografisch is het?' wilde ze weten en daarna taaide ze af. We hoorden van de kinderen dat ze de hele tijd wil praten erover.

De oudste begon net weer wat meer met haar vader te doen, heeft hem ook verteld over moeders reactie op de voorstelling. Ze zou het script en een registratie aan ons geven maar die hebben we niet gehad. Ook zou de voorstelling nog op een festival komen, maar ook daar horen we niets meer over. Van haar hoorden we ook een tijdje niets tot gisteren een appje, ze is met haar moeder en twee vrienden naar het huis van haar moeder in het buitenland….- precies waar de voorstelling dus over ging!

Ze belde mijn man of hij nu boos was (tekst van haar moeder, die altijd zei dat vader boos was, kinderen hebben dat tot op de dag van vandaag overgenomen). Tja, zei hij, je hebt hier zelf een voorstelling over gemaakt, daar valt toch niets meer aan toe te voegen.

Nou, deze moest ik even kwijt zeg. Overigens wonen beide dames inmiddels weer bij moeders….De middelste heeft afgelopen weekend voor het eerst in haar leven heel openlijk met man gepraat. zonder dat hij het eruit hoefde te trekken. Het zijn dingen die we natuurlijk best wel wisten (van de oudste) of vermoeden, het goede zat er vooral in dat ze het uit zichzelf vertelde.

-dat ze in de tijd dat ze nog half bij moeder half bij ons woonde maximaal 1x per week een uurtje iets met haar moeder kon doen, daarna kon ze haar niet meer verdragen. Sinds ze alleen bij haar moeder woont kan ze helemaal niets meer met haar doen.
-ze gaf aan dat het klopte dat elke keer dat ze naar haar vader wil, moeder een groot drama maakt zodat ze zo min mogelijk komt om dat drama te voorkomen. We hebben haar afgelopen jaar mss 5 keer gezien (als het echt niet anders kon zoals bij het overlijden van oma). Nooit spontaan
-Dat het thuis met haar oudste zus en moeder voor haar niet te harden is. Oudste en moeder lijken op elkaar (haar woorden) en zijn of heel klef met elkaar en voelt zij zich buitengesloten of ze hebben gierende ruzie met veel drama en dan komt er ook nergens iets van.

Tja, de oudste ziet heel goed wat er gebeurt, maar kan er niet aan ontsnappen. Nu hopen wij dat de jongste gaat doen wat ze zegt te willen; een eigen kamer zoeken. mijn man heeft al aangegeven dat hij daar dan een deel van wil betalen. Maar goed, de trucs van de moeder zijn onuitputtelijk en als ze in haar buurt blijven zal ze die invloed blijven hebben. No Contact idd, het heeft mij gered maja, tegen iemand anders zeggen heeft weinig zin heb ik gemerkt. Ze moeten er zelf doorheen en/of achterkomen.
Avatar gebruiker
mawe
 
Berichten: 27
Geregistreerd: zo 08 nov 2015 15:56

Re: Mijn moeder was een psychopaat

Berichtdoor Mea op vr 07 jul 2017 23:22

Hallo Mawe,

Klopt helemaal! Soms wil je mensen door elkaar rammelen zo van ...kijk wat er gebeurd en laat je niet door emoties leiden....
Verbaasd het jou ook zo te zien hoe vaak en lang moeders door kunnen gaan met hun gedrag terwijl het zo duidelijk is?
Blijkbaar weten deze mensen je zo aan zich te binden, niet te geloven!

Je ziet aan het gedrag van de oudste dat ze verstandelijk een heldere kijk heeft op hetgeen er gebeurd maar er emotioneel maar niet los van kan komen. Mooi dat ze een deel van haar verwerken en het een plaats geven in de voorstelling heeft kunnen uiten. Dit kan in de toekomst van veel betekenis zijn. Zowel in positieve zin als in negatieve zin.
Ze zal dan zien hoe helder haar kijk erop al was maar ook niet begrijpen van zichzelf dat ze het dus wist en er steeds weer voor viel.

Ikzelf zet in een proces met iemand die een moeder als dit heeft en eindelijk los komt. Niet begrijpt wat er allemaal gebeurd is omdat het zoveel is en zichzelf probeert te zien als zelfstandig mens, los van opvoeding en opvoedster. Lastig want de informatie waarmee je groot bent geworden leek toch echt te kloppen maar alles staat op losse schroeven en zul je moeten herkennen en herplaatsen.

Ik heb er geen idee van of ik je dit al eens verteld heb maar ook nu zie ik voor de zoveelste keer dat ook dit persoon weer halverwege de dertig is voordat een beslissing als dit genomen wordt.
Dit valt me al tientallen jaren op en is wellicht een hint voor je wat betreft de lange duur van dit soort processen.

De jongste lijkt het meer door te hebben en meer voor zichzelf te kiezen maar sta niet te kijken als ook zij moeite krijgt en twijfelen gaat.
Het lijkt hardleersheid maar heeft meer te maken met het verlangen naar de moeder die onvoorwaardelijk lief heeft en de afwijzing die men niet wil voelen. Bovendien is het echt moeilijk te aanvaarden dat een moeder, jouw moeder, slecht is...wat zegt dat dan weer over jou??
Voor jou zo moeilijk geduld op te brengen te wachten tot anderen die je na staan zien wat jij al zo lang ziet.
Ben eigenlijk benieuwd hoe jij daar mee omgaat. Heb je dat geduld? Hoe reageer jij je af? Heb je mensen die jouw kant van het gebeuren snappen en je daarbij horen en raad geven maar ook met jou over de idiotie van de situatie kunnen lachen op zijn tijd?

Je verteld over iedereen hoe het is behalve over jezelf...Ik heb het dan niet over het deel werken. Ben wel blij dat je zelf doorhebt dat dit een vlucht kan zijn. Is het dat? Vlucht je dan voor je eigen gevoelens. Met andere woorden;
Hoe gaat het met jou?

groetjes Mea
Zet een scherm met een neutrale site open, als je deze site weg klikt schakel je over op het andere scherm
Tijdelijk geheugen wissen; menu-extra-internet opties-tabblad algemeen- klik knop bestanden verwijderen.

team mailen;psychopathie123@live.nl
Mea
Site Admin
Site Admin
 
Berichten: 3559
Geregistreerd: di 29 jan 2008 00:31

Re: Mijn moeder was een psychopaat

Berichtdoor mawe op zo 09 jul 2017 21:12

Ha Mea, fijn van je te horen en dank voor alles wat je schrijft. Ja, ik zou de dames graag de schellen van de ogen willen rukken, geduld kan ik maar mondjesmaat opbrengen. Natuurlijk begrijp ik hoe het werkt, maar pfff, soms. Dan vergelijk ik het ook teveel met mn eigen situatie vroeger, ik het ergens altijd gedacht dat het moment van 'nu is het genoeg' al rond de twintig zou komen. Ik denk dan; jullie hebben tenminste wel gescheiden ouders en een vader die jullie snapt en niet oordeelt, waar je altijd terecht kunt. Je hoeft niet zonder familie verder (zoals ik in die jaren, later weer langzaam opgebouwd). Dus ja, dan begrijp ik het niet altijd.
Mijn man is degene die het t best begrijpt, ook mij jaren geleden op het spoor van psychopathie heeft gezet. Hij krijgt het meeste van mijn ongeduld over zich heen, hoewel ik daar steeds beter mee om kan gaan. Eerder maakte ik mijn eigen geluk afhankelijk van hoe het met ons gezin als geheel ging, het drama en gedoe wat hier dan thuis was raakt me heel erg. Het helpt natuurlijk wel dat we ze bijna niet meer zien, alle bezoekjes zijn nog wel drama maar ik zeg nu gewoon precies wat ik wil. Ook zon voorstelling helpt weer. Maar ik ben wel wat buitenspel komen te staan. Ze hebben nu vooral contact met mijn man, en dat is goed.

Heb wel een paar vriendinnen die de situatie goed snappen. Twee van school vroeger die ook al eens gezegd hebben het toen nooit helemaal goed te begrijpen en later pas de volle omvang van de ellende te hebben begrepen. Ze hebben zelf ook het nodige meegemaakt en het helpt dat we goed over alles kunnen praten en idd, flink lachen ook gelukkig!

Mea, al jij zegt nu met iemand te maken te hebben die er doorheen gaat, hoe doe jij dat dan? Ik heb nooit als doel gehad anderen in deze situatie te helpen, vroeger omdat ik eenvoudig niet kon bedenken dat er meer mensen zoals mijn moeder bestonden. En later om dat ik niet wist hoe, ik voel me vaak erg machteloos daarin. Alles in mij schreeuwt dan; stop met contact maja. Dan heb je weer allerlei nieuwe hobbels te overwinnen, het blijft altijd wel bij je.

En ja, ik loop op dit moment weer eens weg, werk veel te hard en weet dat dat geen goed doet. Was juist goed begonnen met een boek over mijn moeder, het fijne was tijdens het schrijven kwam er veel naar boven, maar ook de wetenschap dat ik dat nu wel aan kan en vroeger niet. Best raar om te doen, er blijkt zoveel bewaard, ik ga dat weer oppakken. Want ja, hoe gaat het met mij. Ik heb nodig dat ik aandacht heb voor mezelf , door schrijven, muziek maken etc. dit weekend was eindelijk weer goed. De paar maanden daarvoor waren meer vluchten.
Avatar gebruiker
mawe
 
Berichten: 27
Geregistreerd: zo 08 nov 2015 15:56

Re: Mijn moeder was een psychopaat

Berichtdoor Mea op ma 10 jul 2017 20:58

Hallo Mawe,

Het is zo goed dat je iig door hebt wat je moet doen om jezelf te voeden. Ik vermoed dat een deel van dat vervolgens dan niet doen zit in het niet voor jezelf mogen zorgen en goed voor jezelf mogen zijn....vooral niet als dat zgn ten koste zou gaan van anderen. ( wat dus niet zo hoeft te zijn maar wij wel zo voelen of ervaren)

Ik heb met iemand te maken die heel dicht bij me staat en weet je wat er veelal besproken wordt; hoe ik dingen heb ervaren, de herkenning dus en bevestiging geven dat dingen echt zo gebeurd kunnen zijn zoals je ze hebt gevoeld. Afstand laten nemen en opnieuw naar de situatie laten kijken . Deze persoon heeft zelf kinderen dus vraag ik eens...mmm, stel dat jou kind zou doen wat jij toen deed, hoe zou jij dan reageren. Dat dan zetten tegenover wat er ooit daadwerkelijk is gebeurd. Dat opent ogen en stimuleert de realisatie van wat er is gebeurd ipv dat men met een beeld blijft zitten wat niet klopt en veelal schuld- en schaamte gevoelens geeft die niet terecht zijn.
De gevoelens die dit losmaakt kun je dan weer samen bespreken en zien een plek te geven.
Ik kan niet heel erg diep ingaan op je vraag omdat ik dan uit de school zou klappen over iemand anders en natuurlijk ook wegens herkenning.

Jou situatie is best uniek in de zin dat het niet jou eigen kinderen zijn en je eigenlijk toeschouwer bent in je eigen gezin en situatie.
Dat lijkt mij enorm lastig te handelen eerlijk gezegd. De vloek van de stiefouder zal ik het maar noemen. Je hebt geen zeggenschap en rechten wb de kinderen van je partner. Wel natuurlijk over jou gezinsregels en in gesprekken met je partner kun je een eind komen als dat wil lukken.
Het is echt aan je partner denk ik te beslissen wat er gebeurd en hoe hier mee om te gaan. Alleen door te praten kun je erachter komen hoe hij dingen ziet en zou willen zien gebeuren. Door daar over te praten kun je dan wel samen proberen te bep0alen hoe die zaken te bewerkstelligen.

Zelf kun je er denk ik weinig meer mee als dat je het ziet als kansen voor jezelf. Klinkt maf he, snap ik!
Ik bedoel dat juist door hun gedrag, ervaringen en uitspraken jij dingen zult herinneren die je dan in je boek weer kunt uitwerken omdat het voor jou gevoelens en herkenning en herinneringen oproept.
Juist door dingen op te schrijven zul je duidelijk moeten zijn. Anderen die je boek al dan niet zullen lezen moeten het kunnen voorstellen en begrijpen. Je schrijft dus op een andere manier als dat je voor jezelf alleen zou schrijven. Juist die manier kan je enorm helpen.

Tijd vinden en inspiratie is soms moeilijk. Als je er tegenop ziet lang te schrijven omdat het nu eenmaal toch een lastig onderwerp kan zijn, schrijf dan een uurtje. Maakt nl niet uit, het gaat erom dat je ermee bezig bent. Soms ben je met heel andere dingen bezig en dan schieten je zaken te binnen; maak een notitie, papier of op je mobieltje maakt niet uit, die je later op een moment dat je even niet weet waarover te schrijven kunt uitwerken.
Muziek maken..... mag ik vragen wat je doet? Ben erg benieuwd maar snap als je het eigenlijk te privé vind hoor.

groetjes Mea.
Zet een scherm met een neutrale site open, als je deze site weg klikt schakel je over op het andere scherm
Tijdelijk geheugen wissen; menu-extra-internet opties-tabblad algemeen- klik knop bestanden verwijderen.

team mailen;psychopathie123@live.nl
Mea
Site Admin
Site Admin
 
Berichten: 3559
Geregistreerd: di 29 jan 2008 00:31

Vorige

Keer terug naar Psychopathie van ouders, kind, broers en zussen.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 3 gasten

cron