Free Website Templatesphpbb3 styles

Welkom Bounty,

Heb je iemand in je familie die psychopathie heeft, Dan weet je hoe moeilijk dat is en kun je hier je verhaal kwijt. Door het te delen kunnen we van elkaar leren en luchten we meteen ons hart.

Moderator: faith

Re: Welkom Bounty,

Berichtdoor Bounty op ma 30 jul 2012 00:05

@Mea: Ik begrijp je wel. Ik dwing niemand tot iets, het was een opening om open te staan voor hetgeen wat bij je leeft. Als medemens.

Ellen schreef:Ik denk dat je helemaal gelijk hebt dat je moeder met zielige verhalen medelijden opwekte bij je vader en hij er daardoor ingetrapt is.Als je niet beter weet trap je er ook gewoon in! Totdat.........
Geweldig dat je zo'n begripvolle en lieve man hebt! Weet hij dat je hier schrijft?

Wat ik me afvraag: je schrijft hier heel openhartig je verhaal, weet het goed onder woorden te brengen voor mijn gevoel. Heb je ooit in de hulpverlening b.v zo kunnen praten? de kliniek waar je geweest bent voor je eetstoornis? Heb je daar je verhaal kunnen en durfen te vertellen? Ik kan me zo voorstellen dat je uit angst niet geloofd te worden je mond hierover dicht gehouden hebt?

Ik kan nog wel een heleboel meer schrijven. O.a. hoe ik de weg naar boven heb gevonden en geleerd heb dat het leven heel anders in elkaar zit dan ik altijd gedacht heb, en hoe het me geleerd was. Maar voorlopig is het even genoeg.

O, ja komende weken is mijn jongste veel bij me, dus dan ben ik niet in de gelegenheid om veel te lezen of te schrijven.

Groet Ellen


Hoi Ellen,

Dank je voor jouw (!) openhartigheid.
Niet geheel hetzelfde maar ik lijk toch te begrijpen hoe je moeder reageerde op de nieuwe bank. Dat de visite niets had gezegd.
Wij kregen een nieuwe lamp voor boven de eettafel.
Pa vond het mooi en was er trots op, van een top ontwerper en was ook duur. Maar hij was er blij mee.
En ik weet ook dat hij met haar overlegde voordat hij op een aankoop inging.
Eenmaal in huis deed moeder voorkomen alsof ze het drie keer niks vond.
Ze zou het een afgrijselijk ding gevonden hebben........
Maar tja, zij was overgeleverd aan hem en haar smaak leek er niet toe te doen.
Pas toen er een kunstkenner over de vloer kwam en aandacht had voor die lamp...............
Het was een echte..............(noem maar een vooraanstaande ontwerper, ik heb geen idee).
Ineens vond ze de lamp helemaal geweldig..............
We hadden een echte............(naam ontwerper).
Tja zelfs toen ze uitgekeken waren op het bruine, spoten ze het om tot wit.
Dat vond ze qua interieur beter, maar in tijden van de scheiding verkondigde ze dat pa een waardevolle lamp had vernield door het om te spuiten naar wit...............

Kan jij bedenken wat de achtergrond was van die bank bij jullie?
Zodat je kan beredeneren waarom reactie op de bank zo belangrijk voor haar was?
Oftewel, dat jij dat voorval kan begrijpen?
Het gaat niet om die bank, maar de gedachte, nee omstandigheden erachter............


In 2009 werd ik psychisch erg ziek, depressie en angst en zo.
Ik heb negen maanden op de deeltijd van de PaaZ doorgebracht.
Toen was het doel om mij stabiel te krijgen en de klinisch psycholoog adviseerde om zaken rond moeder/ouders niet op te rakelen.
Hij gaf aan dat er onbewust nog veel conflicten waren.....zou te emotioneel zijn..........
Zijdelings kon ik wel het één en ander vertellen, maar zat zelf zo vast van binnen dat ik niet durfde.
Uit schaamte, maar ook de angst om zelf voor gek te worden verklaard.
Tevens had ik al ervaringen dat mensen me niet geloofde en alles afwimpelde. Immers dat doet een moeder niet.
Daarbij kwam dat ik nog paranoïde angst had dat moeder op de proppen zou komen en het tegendeel zou komen bewijzen.
(Heeft ze eerder geflikt).
De angst voor mijn moeder was dusdanig, dat ik niet op emotionele afstand naar de situatie kon kijken, ik koesterde ook de band met vader nu.
Heel koud gesteld: "het is voorbij, moeder uit mijn leven, met pa zit het goed, zus moet zelf maar hulp zoeken en broer is goed terechtgekomen. Nu moet ik dat emotioneel ook maar gaan voelen".
Maar zeker was ook wegstoppen van het feit dat het zo is gegaan. Ik herken zeker hoe moeilijk het is om zo over naasten/familie te denken, dan wel te vertellen.
Het is een ingebouwde loyaliteit denk ik.
Ik probeer nu de personen los van elkaar te zien. En waarom moet ik dragen wat ZIJ mankeren. Ik heb ongevraagd al genoeg voor ze gedaan. Ik ben er eerlijk gezegd klaar mee.
Zij hebben zich ook nooit afgevraagd hoe het mij is vergaan..........En dan ook echt NOOIT.
Hierdoor kan ik nu de loyaliteit naar hen loslaten.......

Na de Paaz moest ik verder en probeerde een eetkliniek. Ik heb het één en ander verteld, maar omdat het een onderdeel van een groter geheel is, konden ze niets voor me doen.
Ik zou met psychiatrische thuiszorg ermee moeten leren leven.
Na een jaar op de bank te hebben gepiekerd, heb ik die hulp toch maar gezocht.
Deze begeleiders zijn heel scherp en stellen mij vragen waar ik nooit over nagedacht en lokken mij uit de tent om ook de rol van vader eens onder de loep te nemen.
Zij zijn degene waardoor ik nu wel met emotionele afstand naar het geheel kan kijken.
Ik ben de gekste vragen nagegaan bij derden, heb een gesprek met vader gehad, lees oude brieven en rechtbankleugens......

Na ik vorige week een homevideo had gekeken van een bezoek van mijn oma toen ik zwanger was, zag ik ze samen op de bank zitten.
Mij viel het emotieloze in moeder op.
Oma vertelde over de tijd dat zij kinderen kreeg (oorlogsjaren), hoe ze baby's koesterde en wiegeliedjes zong. Ondanks haar brute eenzame verleden, leek oma toch het toch erg fijn gevonden te hebben, als die kleintjes van haar.
Mijn moeder reageerde helemaal niet.
Haakte niet in op het onderwerp, alsof zij er geen ervaring mee had. Leeg, heel leeg. Zette de bril af, peuterde wat in de ogen en zei: "Oma zong altijd".
Ik als moeder en vrouw zou ingehaakt hebben op die koestering en hoe ik mijn kinderen koesterde en wat fijn was. Op mijn manier.
Het emotieloze bracht mij op psychopathie en na wat inlezen, checklist en de bekende stukken nog eens lezend.....

Er bestaat geen twijfel en mijn man kan zich er ook in vinden.
Hij steunt mij bij het idee, maar weet nog niet dat ik hier ben, dat komt nog wel.
Hij start deze week aan een nieuwe baan (na 4 jaar werkeloosheid) en hij moet zich daar op richten.
Tevens zouden/zijn we zaterdag met het hele gezin na jaren weer ons traditionele dagje uit gaan doen. (Kon financieel even niet).
Juist in dat park heb ik mijn triggers voor de PTSS.
Voor nu heb ik gekozen om beide positieve zaken niet te besmeuren met mijn ellende......
Zaterdag was een afsluiting van een periode van ons allen en zo heb ik het ook gebruikt.
Een afsluiting, een nieuwe toekomst.

De zuigende kracht die mij uit de normale wereld hield ebt weg.
Ik moet nog wennen aan de duwende kracht, die mij de normale wereld gunt.............maar ik niet ken.

Geniet van je jongste de komende tijd! Blijf bij jezelf, wie JIJ bent samen met je kind........
De rest van de wereld is bijzaak..............
Laatst bijgewerkt door Bounty op ma 30 jul 2012 00:37, in totaal 1 keer bewerkt.
Avatar gebruiker
Bounty
 
Berichten: 9
Geregistreerd: wo 25 jul 2012 14:32

Re: Welkom Bounty,

Berichtdoor Mea op ma 30 jul 2012 00:31

Hallo Bounty,

Ik ga er zeker van uit dat je het goed bedoelt, anders had ik je niet eens antwoord gegeven hoor. Ik weet gewoon dat ik hier niet altijd even veilig zelf kan schrijven, juist omdat ik de operator ben. Die positie maakt dat ik extra opval en de mensen waar ik het over heb zullen niet terughoudend zijn in hun informatie aan voor mij verkeerde personen! .

Wat betrft dat eetprobleem dat ik al van jongs af aan heb; Het is een tijdlang een van mijn grootste wensen geweest eens iemand te ontmoeten die datzelfde heeft of iig iets dat er erg op lijkt maar nu is dat niet meer zo heel nodig. Iig is het zo dat mijn aandacht nu even strak op andere dingen gericht moet zijn. Ik zeg dat nog een keer extra om er zeker van te zijn dat je echt weet dat het niets met jou te maken heeft of dat er weerstand van mij naar jou zou zijn of iets dergelijks.

Mooi dat er steeds mee mensen zijn hier op het forum die ruimte durven en willen geven aan elkaar en anderen!!!

Groetjes Mea.
Zet een scherm met een neutrale site open, als je deze site weg klikt schakel je over op het andere scherm
Tijdelijk geheugen wissen; menu-extra-internet opties-tabblad algemeen- klik knop bestanden verwijderen.

team mailen;psychopathie123@live.nl
Mea
Site Admin
Site Admin
 
Berichten: 3559
Geregistreerd: di 29 jan 2008 00:31

Re: Welkom Bounty,

Berichtdoor Ellen op ma 30 jul 2012 12:16

Hallo Bounty,

Dus als ik het goed begrijp is op de PAAZafdeling het echte probleem nooit boven water gekomen en ging het de mensen in de eetkliniek eigenlijk boven hun pet, en krijg je pas nu de hulp die je nodig hebt.

Ik ben natuurlijk geen psychiater, maar het lijkt me zo duidelijk waar jou eetstoornis, het niet kunnen genieten van dingen en de problemen met de intimiteit vandaan komen. De dingen die zo leuk zijn geven jou een associatie met pijn, angst en lijden. Er is jou eigenlijk altijd geleerd dat jij dat niet waard bent.

Ik hoop zo dat je stapje voor stapje leert dat deze dingen er ook voor jou zijn! Gewoon omdat je het waard bent! Maar ik begrjip heel goed dat iets wat er jaren lang "ingeslagen " is niet zomaar verdwijnt, mocht het al helemaal verdwijnen. En volgens mij ben je al op de goede weg!

Die bank.......Het verwende kind wat ze altijd is gebleven: ze zeiden niets van mijn nieuwe jurk! Haar wereldje is heel klein, alles draaide om het huis. Dat was het allerbelangrijkste in haar leven. En nu had ze een nieuwe bank, wilde daar aandacht voor en er werd niets van gezegd! Opzich niet erg attend, maar jeeee waar gaat het over! En het stomme is dat noch mjin vader, noch mijn zus, noch ik hier iets van gezegd hebben. Misschien voelde ze zich wel in haar smaak afgekraakt.

2 jaar geleden ben ik oma geworden, en ik hoor van iedereen dat oma zijn haast nog leuker is dan zelf kinderen te hebben. Ze reageerde heel koeltjes. Ach, dat wist ze niet. Heeft ze eigenlijk ooit wel van ons genoten? Wij maakten het huis "vies" wij doorkliefden haar plannen.........

Groet Ellen
Avatar gebruiker
Ellen
 
Berichten: 69
Geregistreerd: ma 02 jul 2012 15:20

Re: Welkom Bounty,

Berichtdoor Bounty op ma 30 jul 2012 23:08

Ellen, ik denk dat je gelijk hebt.
Ik heb de gevoelens en zo wel, ben niet dood van binnen, maar ergens zegt mij iets dat ik iets fout doe.
Ik verwacht dat ik er nooit vanaf kom, maar ik zou de schaamte rond het hebben van basisbehoeften wel graag willen kwijtraken.
Dat zal mijn eerste doel zijn.

Toevallig ben ik morgen (dinsdag) jarig en ik besef dat ik helemaal geen foto's heb van verjaardagen als kind.
Niets. Kijkend in het fotoboek heb ik helemaal geen foto's van mijlpalen.
Diploma-uiteikingen, communie, sportwedstrijden, van verenigingen, school, ook niet van mijn kamer, het spelen, niks.
Alleen wat statieportreten. De enige "lossere" foto's zijn met mijn broertje samen.
Tevens bedenk ik me nu ook nooit verjaardagsfeestje te hebben gehad.
Na heel lang zeuren mocht ik een feestje geven op mijn 12-de.
Onder de voorwaarde dat we op mijn kamer gingen zitten, ik zelf voor eten en drinken moest zorgen en zij er niets van zou merken.

Mijn pa komt op visite en ik zal er eens naar vragen, of er meer zijn........

En was oma worden leuker dan moeder?
Avatar gebruiker
Bounty
 
Berichten: 9
Geregistreerd: wo 25 jul 2012 14:32

Re: Welkom Bounty,

Berichtdoor fee.huizen op do 02 aug 2012 21:39

Hallo Bounty,

Ik vind het ontzettend knap welke stappen je al hebt gezet, het breken met je moeder, de dingen onder ogen te durven zien en vind het heel stoer dat je je gevoelens openhartig deelt met ons. Ik moet je heel eerlijk bekennen dat ik het erg lastig vind om een juiste reactie te schrijven omdat ik het behoorlijk heftig vind wat je schrijft. Het lijkt me heel erg lastig (en dat is dan nog heel zwak uitgedrukt) en moeilijk als 'eten als basisbehoefte' maar ook 'genieten van eten' niet in je systeem zit. Wat je verder schrijft, moeite met aanraken en intimiteit en dergelijke is natuurlijk ook een gemis lijkt me als je daar niet van kan genieten.
Ik ben heel blij voor je dat je eindelijk hulp hebt gevonden waar je wat verder mee komt. Heb je overigens al eens gedacht over haptotherapie ? Dat is iets dat in mij opkomt waar je lijkt me veel aan kan hebben....
Ik wil je erg veel sterkte, kracht en wijsheid toewensen.
grtz Fee
Avatar gebruiker
fee.huizen
 
Berichten: 894
Geregistreerd: di 29 maart 2011 18:35

Re: Welkom Bounty,

Berichtdoor Ellen op vr 03 aug 2012 13:22

Hoi Bounty,

Bij ons zjin ook weinig foto's. Er was een fototoestel....zo'n ding wat je op je buik moest houden. Mijn moeder zal er nooit wat meegedaan hebben. Het was alleen mijn vader die eens een foto maakte. De tijd was toen ook nog wat anders. (Ik ben 52)
De verjaardagsfeestjes waren toen we nog klein waren wel leuk. Daar zorgde mijn vader voor. Het bos in, een speurtocht, boompje verwisselen. Maar ik weet ook nog een verjaardag die ik na lang zeuren thuis mocht houden toen ik 18-19 was. We mochten in de kamer! Maar toen mijn moeder naar bed wilde werden alle glazen opgeruimd. Het maakte niet uit of er nog wat inzat of niet en dat iedereen er nog zat!. Nu klaagt ze wel eens dat als zij moe is dat de visite het niet ziet en weggaat. Het ligt me dan voor op de tong om te zeggen dat ze dan de boel maar op moet ruimen. Maar ja....voor haar gelden andere regels.

Feestjes voor mijn zus? Ik kan me het eigenlijk niet herinneren, maar dat zegt niet alles. Ik kan het haar ook niet meer vragen. Ik weet wel dat het elk jaar strijd was! Net zoals we elk jaar weer opnieuw moesten zeuren om een kerstboom. toen wij eenmaal het huis uit waren is er ook nooit een kerstboom weer geweest! Ze geniet niet van de sfeer die er in huis is door een kerstboom, maar ziet alleen het werk wat ze er mee heeft! En dan beperkt je je zelf toch ook wel heel erg.

En oma worden had zo mooi kunnen zijn. Het is helaas anders geworden.

Groet Ellen
Avatar gebruiker
Ellen
 
Berichten: 69
Geregistreerd: ma 02 jul 2012 15:20

Re: Welkom Bounty,

Berichtdoor Bounty op ma 06 aug 2012 22:51

Dank jullie wel voor jullie reactie.
Na mijn verjaardag heb ik de boel even laten bezinken.
Zeker ook om de reactie van mijn vader op mijn bevindingen.
Wederom wimpelt hij alles af of spreekt alles tegen.
Op één of andere manier lijkt het alsof hij de deur naar mijn moeder dicht heeft gedaan, een nieuw leven heeft en wij daar maar gewoon in moeten passen.
Ik zou bv graag de geboortedagen en sterfdagen van de ouders van mijn moeder willen weten.
Gewoon voor de beeldvorming en tijdsgeest.
Pa weet het niet meer en koestert niet de behoefte het op te zoeken, tenzij ik daar een gegronde reden voor heb.
Hij heeft een stamboom gemaakt en mijn zus, broer en ik zijn bijgeschreven als kinderen van hem met zijn nieuwe vriendin.
Of ie wil of niet, zijn ex is toch onze moeder. Punt uit. Maar hij ziet niet waar ik moeilijk over doe.
Vandaag ineens post van pa met een verslag van zijn voorouders uit 1804 tot 1847.
Dus gegevens mijn grootouders wil ie niet voor me opzoeken, maar ik mag wel lezen wat ie uitgevonden heeft over zijn familieleden begin 19de eeuw.

Ik heb nu zo'n 20 leugens van moeder ontmaskerd die direct op mij betrekking hebben.
Ik heb pa hierover gevraagd.
Het antwoord "Hoe kom je daar nou bij".

Ik begrijp zeer waarom hij ten prooi is gevallen, het is een makkelijk slachtoffer en heel naïef.
Vrijdag komt ie bij me n.a.v de door mij gemelde leugens te bepraten.
Ik ga de laatste poging wagen om hem wakker te schudden......
Vrees alleen dat het niet gaat lukken.........
Avatar gebruiker
Bounty
 
Berichten: 9
Geregistreerd: wo 25 jul 2012 14:32

Re: Welkom Bounty,

Berichtdoor Ellen op di 07 aug 2012 14:52

hoi Bounty,

Ik heb je post gelezen, maar wil even goed mijn gedachten hierover laten gaan voordat ik reageer.

Voor vrjidag krijg je in ieder geval reactie van mij.

Groet Ellen
Avatar gebruiker
Ellen
 
Berichten: 69
Geregistreerd: ma 02 jul 2012 15:20

Re: Welkom Bounty,

Berichtdoor Ellen op wo 08 aug 2012 18:56

Hallo Bounty,
Vrijdag een gesprek met je vader.......
Wat dapper van je, maar ook wat moeilijk. Moeilijk voor jou, maar ook voor je vader. Ik vind het ook moeilijk om er op te reageren. Ik heb hier immers niet voor geleerd, maar schrijf puur vanuit mijn hart, gevoel en ook hoe ik nu met mijn ouders om ga. Misschien kun je er wat mee, en misschien ook helemaal niet. Leg het dan maar naast je neer.

Je wilt zo graag erkenning en gerechtigheid hé? Dat er vroeger echt vreselijke dingen gebeurd zijn, en dat jij niet liegt over vroeger, maar dat het je moeder was die overal over loog. Erkenning van je vader en vooral waarom hij het toegestaan heeft. En doordat hij alles ontkent of van zich afschuift maakt het voor nu alleen nog maar erger.

Misschien hoop je wel dat hij in tranen uitbarst, dat hij dingen zegt als; Ik heb het wel gezien, maar kon me er niet tegen verweren, en ik heb nooit door gehad wat het voor jullie betekende. Het spijt me zo........

De kant van je vader. Hij zal denk ik ook de periode met zijn ex vrouw achter zich willen laten nu hij een nieuwe relatie heeft en het verleden het verleden laten. Weet hij hoe jij je voelt en wat voor problemen je hebt?

Ik neem aan dat je vader ontzettend veel van jou, van jullie houdt. Zoals ik zeker weet dat mijn vader heel veel van ons houd. Hij moet nu onder ogen zien dat hij een heel foute vrouw getrouwd had, die afschuwelijke dingen met jullie deed, en hij heeft het toegestaan. Dat valt voor hem niet mee om zomaar toe te geven. Vooral niet omdat het een lieve zorgzame man is die dingen graag goed wil doen, en nu wordt hem verteld dat hij het ZO fout heeft gedaan.. Ergens vind ik het wel logisch vanuit zijn kant gezien dat hij niet gelijk toegeeft. Misschien is het wel een beetje te vergelijken met een rouwproces waar ook een ontkenningsfase inzit. En een mens heeft al heel gauw de neiging als hij kritiek krijgt, want dat krijgt hij nu om zichzelf te gaan verdedigen of afschuiven.

Maar jij hebt het volste recht om hem met deze dingen te confronteren! Het gaat nu even niet over je vader, maar over jou!

Hij zal er ook mee bezig zijn. Vooral omdat je het er al vaker over gehad hebt. Ik vermoed dat hij er ook slapeloze nachten van heeft. Je weet nooit hoe een gesprek gaat verlopen. Vaak gaat het anders dan je verwacht. Misschien blijft hij het van zich afschuiven, misschien komt er een opening...........

Ik denk dat jij voor jezelf heel goed op een rijtje moet hebben wat je doel is van dit gesprek, wat je wilt bereiken, hoever je door wilt gaan. Wat doe je als je er niet door komt? Als hij blijft ontkennen. Hoe is dan je gevoel naar je vader toe? Kun je dan nog met hem verder?

Zelf begrijp je heel veel van zijn gedrag zeg je. Hij heeft dingen toegestaan vanuit wie hij toen was. De goedheid zelfde en vrij naïef. Je moeder was een rotmens, je vader misschien meer een eh slappeling?

Kun je vanuit het weten waarom hij zo gehandeld heeft hem toch, ondanks alles vergeven, en de woede die je nu nog voelt loslaten? Woede kan je zo blokkeren, terwijl ALS je vergeven kan het weer zoveel ruimte geeft. Maar misschien is dit nog wel veel te vroeg voor je.

Ik zeg absoluut niet wat je doen moet! Je moet er zelf je weg in vinden. Ik kan me zo voorstellen als hij blijft ontkennen dat je zegt: Ik wil dit even laten bezinken en ons contact tijdelijk op een laag pitje zetten. Doordat hij het toegestaan heeft is hij tenslotte medeplichtig! ik kan me de ander kant ook voorstellen. Vooral omdat je zegt dat het contact nog goed is.

Probeer het gesprek rustig in te gaan. Laat je niet meeslepen in je emoties, praat niet over schuld, want dan wek je al gauw weerstand. En neem geen overhaaste beslissingen. Je wilt er nog even over nadenken werkt altijd goed. Misschien is het ook een idee om hem een soort brief te schrijven die je hem kan laten lezen?

Oja.....de geboorte en sterfte datums van je grootouders. Is de precieze datum zo belangrijk? Als je de leeftijd van je moeder weet kun je ongeveer nagaan in welke periode zij geleefd hebben.

Ik hoop dat je hier iets mee kan. Ik zal aan je denken vrijdag en laat je weten hoe het gegaan is?

Groet Ellen
Avatar gebruiker
Ellen
 
Berichten: 69
Geregistreerd: ma 02 jul 2012 15:20

Vorige

Keer terug naar Psychopathie van ouders, kind, broers en zussen.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron