Free Website Templatesphpbb3 styles

Uit de kast...

Heb je een relatie met iemand die psychopathie heeft.; Man, vrouw, vriend, vriendin maar ook bv een collega dan kun je hier je verhaal vertellen. Met elkaar zullen we steeds beter leren begrijpen hoe met deze stoornis om te gaan.

Moderator: faith

Berichtdoor an op zo 07 dec 2008 16:54

Welkom hier zie dat je al een plekje heb gevonden, goed hoor dat je er zo open over kan schrijven.
Avatar gebruiker
an
 
Berichten: 101
Geregistreerd: ma 08 sep 2008 19:32

Berichtdoor Mea op zo 07 dec 2008 19:47

HAi,
Tja..zucht..idd.... uiteindelijk moet je het altijd zelf doen. Ik troost mij altijd met de gedachten dat het ook mijn levensles is die geleerd moet worden. Hopelijk om ten goede te gebruiken mocht dat nodig zijn.

Eigenlijk heb jij mazzel he.
Oke, klinkt wat vreemd op een forum als deze, maar je bent voor mij de eerste persoon die eigenlijk (veel) hulp om zich heen heeft wat dit betreft.
Door de jaren heen heb ik heel wat mensen ontmoet die op enigerwijze in aanraking zijn of zijn geweest met een psychopaten of zelfs meerdere psychopaten. Stuk voor stuk hebben deze mensen het wiel, wat betreft omgang en overleven ervan, zelf moeten uitvinden.
Dat jij dus En een psychiater hebt die het erkent, En vriendinnen die je iig begrijpen En ook nog eens een werkgever die zijn helpende handen uitsteekt.....is puur geluk hebben.
Let wel he...daarmee ga ik niet meteen onderschatten waar je doorheen bent gegaan. Ben alleen maar blij voor jou en voor mij is het goed eens te horen dat het ook anders kan!

Het onderwerp pathologisch liegen heeft de laatste tijd mijn bijzondere aandacht. Ik vraag me nl af of we het in dit gegeven van psychopathie wel moeten hebben over pathologisch liegen..Een pathologisch leugenaar is iemand die, volgens mij dan, lijdt aan OCD....Dat zijn dwangneuroses.
mensen met smetvrees, 100 keer handen wassen per dag, of mensen die dwangmatig alles heel erg vaak moeten controleren voor dat ze het huis kunnen verlaten...dat soort stoornissen. Als ze dat niet kunen doen raken ze helemaal uit hun doen en soms heben ze dan zelfs doodsangsten.
Dat is niet wat ik zie bij psychopathie.
Ik zou daar graag eens een discussie over voeren eigenlijk hier op het forum..maar dan onder een ander hoofdstuk zodat het niet te veel de onderwerpen door elkaar gooit die er al staan.
Er staat een onderwerp over pseudologica fantastica, misschien een idee omdat eens te lezen en je oordeel over uit te spreken?


Je ex heeft een nieuwe vriendin, je zegt denk ik terecht...nieuw slachtoffer.
Psychopaten kunnen zich vaak 'slechts' bezig houden met 1 slachtoffer per keer. Zolang dus zijn aandacht wordt afgeleid door 1 persoon heb je dan betrekkelijke rust. Betrekkelijk omdat je het maar nooit weet.
Een psychopaat verveelt zich snel..als er niemand in de buurt is, kan het zijn dat hij in zijn verleden gaat spitten en dan iemand van vroeger nogmaals op zoekt en lastig valt...Totdat er weer een nieuwe situatie ontstaat en een nieuw persoon zich aandient die als slachtoffer kan fuctioneren.
Ik denk dus dat het altijd verstandig is op je hoede te zijn...

Of je dus ooit van hem afkomt...het is maar net de vraag...
Ik heb het vermoeden dat er geen kinderen uit de relatie geboren zijn, dat maakt het iig iets makkeijker. Hij heeft dus verder geen 'bezit' bij jou die hij mogelijk wil opzoeken om er 'beslag' op te leggen.

Ik formuleer dat zo omdat in mij ervaring zelfs het hebben van kinderen wordt gezien als een middel om aanzien te verkrijgen..Ik 'heb'kinderen... wordt er dan gezegd en dat egeft dan extra aanzien....
Je moet ten slotte voor vol aangezien worden als je kinderen hebt..want kinderen hebben betekent verantwoording kunnen nemen en al het een en ander aan levens ervaringen hebben...tja wat je al niet zou kunnen aandragen he!

Maar voorzichtigheid zal vanaf nu echt deel moeten uit maken van je leven.
Na geruime tijd hebje de neiging heus om dat wat te laten gaan...maar ergens in je acherhoofd moet die alertheid blijven. Maar ook de houding die je hebt ten aanzien van het hele gebeuren. De kracht en inzichten die je hebt opgedaan verleis je niet meer, maar op een moment dat het weer nodig is zul je het weer paraat moeten hebben.

Dit klinkt vreselijk he...Maar troost je ik heb gemerkt dat het prima samen kan gaan met een hele relaxede manier van leven..het is alleen een knop die ik bv omzet op het moment dat ik hem mijn pad op zie komen. Dan gaat idd in een keer de knop om en ben ik in een 'staat van zijn' die nodig is om het bezoek weer goed af te sluiten ...De knop gaat daarna weer op normaal en ik leef rustig verder.
Daar is jaren tijd over heen gegaan voordat ik dit meester was, maar het is wel gelukt!
Wellicht duurt het ook allemaal wat langer als het je kind is die de psychopaat is...Zou best eens kunnen...

groetjs Mea.
Mea
Site Admin
Site Admin
 
Berichten: 3559
Geregistreerd: di 29 jan 2008 00:31

Berichtdoor Corrie54 op zo 07 dec 2008 21:03

Ik denk niet dat mijn vriendinnen het begrepen: ze vonden ex gewoon een enorme xxxxx. Ze gunden me meer en beter. Ze hebben mijn 'gezeur' weet ik hoelang aangehoord.

Gelukkig geen kinderen nee. Ik voelde al snel dat dit de verkeerde kant opging en heb me laten steriliseren. Misschien drastisch, maar ik wilde er zeker van zijn dat ik zijn kind niet kreeg (ik heb overigens een dochter uit een eerdere relatie)

Hij heeft wel een kind uit een eerdere relatie. De dochter van ex heeft helaas ook gedragsstoornissen. Knijpt en slaat heel makkelijk. Liegt en manipuleert. En ze is ontzettend aanhankelijk/lichamelijk toe naar mensen die ze nooit eeder heeft gezien, wat mij altijd zeer heeft verbaasd. Ze kent geen grenzen en voelt niet aan wanneer ze te ver gaat in haar gedrag. Ik heb haar nooit kunnen toelaten in mijn hart. Ik heb altijd mijn twijfels gehad over haar. Ben ook bang dat ze een aardje naar haar vaartje heeft... :(

Mea: Ik denk dat er wel een overlap is met dwangneurosen en path. liegen. Mijn ex had nl ook last van beiden. Hij checkte 100x of alles op slot/uit was was en kon uit zijn stekker gaan als ik ergens het licht had laten branden bijv. Hij heeft me ook ooit verteld dat hij daar als kind nog veel vaker last van had. Dat hij het als volwassene in mindere mate had. Maar hij erkende het wel.

Die rust duurt wrs niet lang nee. Ik weet -nogmaals- dat hij al zijn exen checkt op internet en de GBA (hij is manager bij een gemeente en helaas in die positie. Ik weet niet of hij dat laatste nog steeds kan, aangezien hij officieel aangeklaagd is voor de fraude en ik niet weet of hij zijn functie nog kan en mag uitoefenen. Als hij dat nog wel kan, weet hij ook waar ik woon nu en dat laatste hoop ik niet) Ik blijf op mijn hoede en scherm al mijn gegevens af. Alle pc's waar ik mee werk ketsen mail van hem af op de server, een beperkt aantal mensen heeft mijn tel. nr en emailadres.
Avatar gebruiker
Corrie54
 
Berichten: 40
Geregistreerd: za 06 dec 2008 11:41

Re: Uit de kast...

Berichtdoor Stromend op vr 30 okt 2009 23:50

Hallo lieve mensen,
Ik heb wel kinderen van die man,ik voel hoe hij veel macht hij over mij heeft...
Over mijn kinderen heen...
En nu heb ik zoiets van....
Hoe triest het voor mij ook is,en zo ervaar ik het....Pijn!!!!
Hij trekt de kinderen naar zich zelf toe,ik ben gebroken na een huwelijk van 18 jaar,2 jaar verkering.
Met geweld,met geestelijke mishandeling.
Ik ben een alleenstaande mama,met een bijstandsuitkering,hij heeft een nieuwe vriendin,met koophuis,alles op orde he....
Wat nu nog....
Ik heb een vreselijke pijn,ik moet los laten omwille van mezelf...
Heb ik daarvoor mijn kinderen op de aarde gezet,tot de grond toe,zo ervar en voel ik het...
Wil mijn ex psychopaat het kapot maken...
Een hard gelach dat ik dacht dat hij ooit van mij gehouden heeft....
Weg,alles verdwijnt onder mijn voeten......
Zelfs mijn kinderen!!!

Nickname.....Mea/Faith jullie kennen me wel.
Avatar gebruiker
Stromend
 
Berichten: 44
Geregistreerd: di 20 okt 2009 18:44

Re: Uit de kast...

Berichtdoor Mea op za 31 okt 2009 14:05

Hallo Stromend,

Hoe herkenbaar........
het machteloze gevoel van niets kunnen door oa een bijstandsuitkering en dan de 'rijkdom' van de vader er tegenover. Het is waar; kinderen zijn te verleiden door geld en goed. Materie is belangrijk voor ze. Simpel weg omdat ze nog niet hebben geleerd te denken met hun hart ipv met hun verstand ( ik weet het lijkt alsof ik mezelf nu tegenspreek, maar dat is niet zo)
Als moeder met een klein inkomen is het zooo frustrerend om daar tegen te moeten vechten.....

Misschien is het wel zo dat je niet moet vechten..........

Als je een volwasenne nu eens zou vragen naar hun jeugdherinneringen of bv een verjaardag van vroeger, moet je eens kijken wat ze zich uiteindelijk herinneren; Het zijn de gezellige momenten in het gezin, de spelletjes avonden, het samen zijn, die speciale met zorg gemaakte maaltijd.. het is de knusheid en het gevoel van veiligheid en saamhorigheid wat blijft hangen en NIET dat dure kado.
Misschien herinnerd men zich zelfs dat Pa altijd van die veel duurdere kado's gaf, maar als puntje bij paaltje kwam gaf ie niet thuis als het nodig was.

Dat is denk ik dan, veel belangrijker. En daar lieve Stromend, ligt voor jou de wereld open..Daar kun je je kracht vinden. NIET omdat het moet, maar simpel weg omdat je van je kinderen houdt.

Heel veel sterkte want komen ze aan je kinderen dan komen ze aan je hart he...
groetjes Mea.
Zet een scherm met een neutrale site open, als je deze site weg klikt schakel je over op het andere scherm
Tijdelijk geheugen wissen; menu-extra-internet opties-tabblad algemeen- klik knop bestanden verwijderen.

team mailen;psychopathie123@live.nl
Mea
Site Admin
Site Admin
 
Berichten: 3559
Geregistreerd: di 29 jan 2008 00:31

Re: Uit de kast...

Berichtdoor an op zo 01 nov 2009 22:56

Stromend water.
Het is nogal wat jij allemaal meemaakt en meegemaakt hebt.
Begrijp helemaal dat je niet kan vechten tegen iemand met veel geld. Ik wil je zeggen doe dat niet, geef de kinderen een gevoel van thuis veilig gezellig.
Ik heb 3 kinderen en had ook altijd weinig geld maar de jongens van mij zeggen tegenwoordig mam jij was er altijd, wij zagen het nooit we wilden altijd wat andere hadden maar we waren veel rijker.

Ik weet niet hoe oud je kinderen nu zijn de mijne zijn nu 22 en 23 wonen op zichzelf maar komen vaak thuis al is het maar ff bij kletsen.Met een kopje thee of koffie het gaat hun niet meer om te krijgen maar om de rust en ontsppanning.

Vaak praten we nog over de tijd dat het ons minder ging maar ik zeg dan jongens ik was schatrijk en ben blij dat jullie het nu inzien.

Laat dus je hoofd niet hangen want er kan veel van je afgepakt worden en kapot gemaakt maar moederliefde nooit geloof dat maar van mij.

Heel veel sterkte de komende tijd an
Avatar gebruiker
an
 
Berichten: 101
Geregistreerd: ma 08 sep 2008 19:32

Re: Uit de kast...

Berichtdoor Falli op zo 02 mei 2010 18:25

Heel heel erg wat ik lees van stromend water.

Wat bij mij wel opkomt is dat als hij dat al bij jou gedaan heeft die geestelijk en lichamelijke geweldpleging ik denk dat hij daar zeker weer mee gaat beginnen bij een volgend slachtoffer. Voor anderen weer niet goed waarneembaar.

Dat hij dat deed heeft niks met jou te maken. Het is denk ik nu wel zo dat ze meestal wel een slachtoffer uitzoeken, die meegaand van aard zijn en makkelijk te manipuleren. Tenminste dat is wat ik veel erover gelezen heb, maar ook zo zit ikzelf inelkaar. Of liever gvezegd zat. Ik herken manupulatie meteen.

Ik begrijp je ongelofelijke pijn en onmacht. Omdat ik ook op een andere manier danwel te maken heb met onmacht en pijn.

Ik houd mezelf wel voor dat ik niet verantwoordelijke ben geweest voor zijn gedrag en ja ik ben bang dat die nieuwe vriendin van jouw zijn nieuwe slachtoffer zal zijn. En als zij ook weer niets durft te zeggen dan kan het jaren duren voordat er weer iets van naar buiten komt of zichtbaar voor de buitenwereld

En zoals ik zelf wel weet kan het jaren duren voordat er ook maar iets van naar buiten komt, omdat ik toen dacht dat ikzelf dat gedrag bij mijn ex opwekte en dus niet durfde ook maar iets naar buiten te brengen.

Dat je je kinderen niet meer ziet die pijn ken ik. Ik zit in een iets ander situatie, maar ik zie mijn kinderen die manipuleren al,al zie ik wel dat ze hetzelf totaal niet zien.

Ik maak me ook zorgen erom en niet zon klein beetje. Ook ik voel die onmacht want zeggen kan niet Ze zouden boos worden. Maar de jognste is in verwachting en ik denk dat ddie manipulatie bij de opvoeding een grote rol gaat spelen. Tegelijkertijd snap ik het wel, want ze hebbenin hun jonge jaren niet anders gezien van hun vader en een moeder die voor hem kroop. Ik heb dus niet het goede voorbeeld gegeven. En nu kan ik niets meer terugdraaien en dat doet pijn . Daarom begrijp ik ook die pijn van jou en vooral die onmacht, want je kunt niets doen. Het enige wat wij kunnen is pproberen zo goed mogelijk voor onmszelf te zorgen en een lange adem hebben. De tijd zal leren hoe het verder vergaat met je ex en zijn nieuwe vriedin en hoe de kinderen hieruitkomen

heel veel sterkte Falli
Avatar gebruiker
Falli
 

Re: Uit de kast...

Berichtdoor Falli op zo 02 mei 2010 18:50

Ik wil toch nog wat toevoegen. Want ik zou me kunnen voorstellen dat stromend water denkt jij ziet tenmisnte je kinderen nog.

Ik wil nog niet alles wat ik meemaak hier opzetten, maar ik ben vaak misselijk en zie mijn kinderen soms liever niet juist door wat ik bij ze zie. 1 kind is zo aan het liegen en gaat door het leven als slachtoffer. Mij wijst ze aan als de hoofdschuldige, maar dat doet ze achtet mijn rug om en heel subtiel. Het is omdat ik dat mee heb gemaakt bij haar vader ,waarbij ik overigens [pas na dertig jaarr doorhad wat er met mij gebeurde. Nu heb ik het wat sneller doorbij mijn kind, maar ook pas nadat dit kind een tijd bij mij gewoon heeft,en ik geestelijk weer gezond was en daardoor doorhad dat ze ook emotionele chantage toepast. Ik besef dat ze beschadigd zijn, maar ik kan er niets mee, want ze zijn volwlassen en opvoeden kan niet meer.
Ze is emotioneel aan het manipuleren op zon erge manier dat ik terug weer bang word.
Ik ga haar nu zoveel mogelijk uit de weg.

Ik praat ook liever niet over haar met mijn ander kind.

Want alles wat ik zeg wordt verdraaid. Dus wel zien betekent niet altijd dat de problemen opgelost zijn.

Ik besef dat dit iets is wat de rest van mijn leven moij zal achtervolgen

Falli
Avatar gebruiker
Falli
 

Re: Uit de kast...

Berichtdoor Mea op zo 02 mei 2010 20:20

Tja...zo zie je maar ieder zijn/haar pijn he...
Gelukkig is het geen strijd van wie de meeste pijn heeft. Alles op zich kent de eigen beleving en de eigen pijn.
Ik begrijp Falli dat jou kinderen volwassen zijn? Dan heb je vast in het verleden ook last gehad van onzekerheden op het gebied vano pvoeden, zag je toen ook al de kenmerken die je nu ziet?
Je klinkt nl alsof je heel lang heel veel pijn hebt gekent en inet pas de laatste jaren. Ik neem dan gevoegelijk aan dat de kinderen in de tijd zijn opgegroeid dat jij het meest hebt geleden?

Ik ken de pijn van je kind zien terwijl er geen werkelijk kwalitatief kontakt is...
Ik heb het gevoel als of er bij jou een enorm schuldgevoel is naar je kinderen. Is het jouw schuld dat dit allemaal is gebeurd;..ben jij naar jou gevoel (nog steeds) verantwoordelijk?
Ik kijk uit naar je antwoord!
Groetjes Mea
Zet een scherm met een neutrale site open, als je deze site weg klikt schakel je over op het andere scherm
Tijdelijk geheugen wissen; menu-extra-internet opties-tabblad algemeen- klik knop bestanden verwijderen.

team mailen;psychopathie123@live.nl
Mea
Site Admin
Site Admin
 
Berichten: 3559
Geregistreerd: di 29 jan 2008 00:31

Re: Uit de kast...

Berichtdoor Gast op zo 03 jul 2011 12:12

Hallo Mea,

Ik heb me lange tijd schuldig gevoeld dat is waar, maar nu niet meer. Ik besef als ik mijn schrijven teruglees dat het zo over kan komen.

Nee ik weet er nu veel meer van sinds ik het boek pesten en treiteren heb gelezen door iemand aanbevolenm weet ik dat ik slachtoffer was. Ik schrijf was, want ik wil op geen enkele manier als slachtoffer door het leven gaan. Doordat ik nu veel meer weet (maar nog lang niet alles) weet ik dat ik niet mijn hele leven de schuld hiervan hoef te dragen. Maar 1 kind wil wel dat ik het leven voortzet zoals zij mij gezien heb bij mijn ex. Dat betekent b.v. dat ik op alles ja moet zeggen en niet het hart heb nee te zeggen. OOk kom ik mensen tegen die met haar omgaan en die kijken mij zo raar aan. Ik had dat ook vaak bij mijn ex en kwam er pas na jaren achter dat hij dingen over mij vertelde die slecht waren en die hijzelf deeed. Toen was ik naief. Maar nu heb ik dezel;fde intuitie bij mijn dochter.

Ik weet zelfs niet of mijn ex en of narcisten of psychopaten dit heel bewust doen. Ik snap het allemaal niet heel goed het is zo ingewikkeld. Mar na dat boek is mij wel meer duidelijk geworden .

Toen de kinderen opgroeiden was ik langzamerhand steeds geestlijk ongezonder en eigenlijk kwam ik er pas achter toen ik weer geestelijk gezond werd dat ik mijn kinderen niet goed ken. Achteraf weet ik ook dat hij ander mensen vertelde dat ik geestelijk ziek was. Alleen zei hij er niet bij dat dat kwam omdat hij zo ziekelijk met me omging. Pas later begreep ik waarom mensen soms zo vreemd naar me keken. Hij projecteerde zichzelf

Begrijpeleijk als je jarenlang constant in angst leeft door de dictatuur van je male. Want ons gezin si te vergelijken denk ik met een land dat onder dictatuur leeft. Constante angst en ook kon ie mensen tegen elkaar opzetten. Ik weet tot op heden niet wat hij geestelijk met de kinderen heeft gedaan. Dit omdat het verboden is om te praten over vroeger,Mijn kinderen willen niet dat ik er met een woord over rep.

Laatst hadden ze het over die mensen van de bolderkar. Dat een aantal psuychisch een wrak zijn geworden. Een is er verhuist naar Engeland.

Want het is nogal wat als je beschuldigd wordt van iets wat je niet gewdaan hebt en wat later ook bleek. Zo voel ik me aok vaak dat ik door 1 kind cosntant beschuldigd wordt voor eits wat ik niet bewust gedaan heb en hij was degene die het ziekst was en ik daardoor ook langzamerhand ziek ben geworden. L

Soms denk ik ook laat ik hier maar weggaan maar waar naartoe?
vriendelijke groet Fallie
Avatar gebruiker
Gast
 

Re: Uit de kast...

Berichtdoor Mea op ma 04 jul 2011 19:52

Hallo Fallie,

Welkom terug!

Ik denk dat het altijd het beste is te doen wat je gevoel je ingeeft. Dat klinkt makkelijk maar dat is het zeker niet!

Ik begrijp helemaal wat je bedoelt met dat ze je willen dwingen te reageren zoals je dat altijd hebt gedaan toen ze nog thuis woonden.
Ik begrijp ook dat het enorm moeilijk is dan toch door te zetten. Misschien kun je door een enkele opmerking duidelijk maken dat er zaken veranderd zijn? Bv door te zeggen dat na zoveel jaar een mens dingen bij leert...? Of dat je voor jezelf hebt besloten dingen anders te doen?

Dus geen discussies en hele redenaties, domweg doorgaan met die kleine dingen te introduceren en daarin volharden.
Als dat ook niet lukt eens vragen of hun ook teostemming vragen en nodig hebben om te zijn wie ze zijn. Weer geen discussies aangaan en niet te veel woorden eraan vuil maken. Simpele boodschappen en eventueel wat kleine nadenkertjes.
Je mag niet praten over het verleden? Dan neem ik aan dat ze bedoelen in het hier en nu te willen leven. Dat gegeven zou je dus kunnen gebruiken, want op deze manier dwingen ze jou nl wel tot leven in het verleden.....

Eigenlijk hoop ik dat hier nog andere mensen zijn de wellicht ook ideeen en suggesties hebben voor je.

Groetjes Mea.
Zet een scherm met een neutrale site open, als je deze site weg klikt schakel je over op het andere scherm
Tijdelijk geheugen wissen; menu-extra-internet opties-tabblad algemeen- klik knop bestanden verwijderen.

team mailen;psychopathie123@live.nl
Mea
Site Admin
Site Admin
 
Berichten: 3559
Geregistreerd: di 29 jan 2008 00:31

Re: Uit de kast...

Berichtdoor Stromend op vr 12 aug 2011 21:52

Goedenavond lieve mensen,

Pff,ik zou willen dat het allemaal gedroomd was,ik morgenochtend waker wordt en...
Tja wat verwacht ik?
Ik ben ook ziek geweest,zo vreselijk in mijn hoofd,zoveel verwarring,zoveel chaos,nergens had ik meer grip op,en werd ik x op x vernederd,en ik maar vragen of ik goed genoeg voor hem was,wat gaf ik tekort dat hij zo naar tegen mij kon doen en toch ook weer zo lief.
Nu mijn ogen geopend worden en ik nu met mijn gezonde verstand na kan denken denk ik...
Wat ben ik naiff geweest,maar tegelijk waarom heeft de buitenwereld er niets van gemerkt,waarom deed niemand iets,waarom zei niemand tegen mij dat ik beter weg kon gaan?
Alles gebeurde hier in huis,slaan,schoppen,lelijke woorden,wie dacht ik wel niet wie ik was?
Ik heb zoveel gehuild,ik heb mijn kinderen al vanaf jongs af aan dicht tegen mij aan gehouden,waarom dat kon ik toen nog niet uitleggen,nu begrijp ik dat hij mij gebruikte als zijn slachtoffer,maar als ik iets tegen hem zei of in verweer ging was hj zo zielig en het slachtoffer,dus het was mijn schuld.
Hij was zo perfectionist dat alles wat er fout ging mijn schuld was,en vanuit mijn jeugd heb ik me al schuldig gevoeld mede door mijn verantwoordelijkheid als kind om mijn ouders tevreden te stellen,om de goedkeuring van mijn ouders te krijgen.
Want mijn vader kon ook nare opmerkingen maken,mij controleren,mij bang maken,mijn moeder als slachtoffer gebruiken,ik had medelijden met haar,:(.
Ach het viel allemaal wel mee zijn mijn pa dan,zo erg is het niet wat ik tegen jou heb gezegd,dat ik op pipi langkous leek met mijn gestreepte majo aan,mijn vader uit een heel zwaar christelijk gezin komt met wetten,duisternis,zwarte kleding,mijn moeder uit een gezin met een vader die zijn kinderen sloeg.
Mijn moeders moeder ook het slachtoffer is geweest.Mijn oma is nu in de hemel.
Mijn opa ook een controle freak was over zijn gezin,mijn andere opa een man in een zwart pak,mijn tante in het zwart en steeds maar tegen mij zeggen hoe ik eruit moest zien,met lange haren niet van die korte die ik toen droeg net als mijn moeder die ook kort haar droeg,ook zei werd afgewezen in de familie van mijn vader.Ik heb me als kind al anders gevoeld dan andere kinderen,al vroeg was ik het slachtoffer van pesterijen en sex misbruik.Toen kwam op mijn 18 jarige leeftijd mijn prins op het witte paard,ik heb gebeden voor een lieve man,anders dan mijn vader,al kon mijn vader ook heel lief zijn,aai poesje stoute poes,heel verwarrend!Al snel merkte ik dat die prins niet zo mooie was als hij leek te zijn...Maar steeds kreeg ik de schuld,en zijn moeder viel ook niet mee met haar grote mond tegen mij,ik als weerloos meisje.Zo onzeker,zo onveilig heb ik me gevoeld,ik zocht bescherming bij mijn ex man,hij ontfermde zich over mij,iedere dag een stukje meer nam hij van mijn indenditeit af,ik werd van hem...Nadenken dat kon ik niet meer,ik was gek in mijn hoofd.Jaren bij de dokter aangeklopt wat was er met mij aan de hand,prozac geslikt,jaren op jaren,om te overleven.En ik prees mijn ex steeds maar weer omhoog,hij kon zo lief zijn,hij had mij zo hard nodig,ik was een soort van moeder voor hem.Ik ben veel alleen thuis,vriendschapeen heb ik weinig op kunnen bouwen,alles wat van mij was was ook van hem,ik heb nog maar weinig vertrouwen in de mens.
Mijn kinderen daar hou ik van die leer ik nu beetje bij beetje beter kennen,ik zie de patronen,inderdaad de manipulatie maar ik merk ook dat ik sterker in mijn schoenen kan staan mezelf daar niet in mee laten slepen en er geen reaktie op te geven,maar moeilijk is het zeker en veel verdriet.Ik zie mijn kinderen ook nog,gelukkig!Ze zijn wel veel bij mijn ex man en dat merk ik vooral aan mijn dochter die bij hem woont,daar heeft ze zelf voor gekozen,ik merk hoe veel afstand ze van mij houd,dat er onderhuids veel verdriet en boosheid in haar zit,ze bij mij in de weekenden nogal eens doorslaat en ruzie maakt om niets,en dan gaat ze slaan.Een zoontje met adhd die ook bij zijn vader woont en behoorlijk onderdruk wordt gezet,alles moet netjes,alles gestructureerd,nette kleding,nette haren,nette schoenen,niet vies maken...netjes gedragen,niet schreeuwen,niet springen,aan de buitenwereld laten zien hoe keurig je bent opgevoed,ja ja daar onder schuilt veel pijn en verdriet omdat het kind zich aan moet passen aan wat papa vindt en zegt.Het kind heeft adhd is dus onzelfstandig,maar door de manier hoe mijn ex man met hem omgaat maakt hij nog afhankelijker,ik zou hem juist meer stimulren om zelfstandig te zijn,hem zelf zijn eigen fouten in het leven te laten maken...Maar goed deze mensen moeten de cshijn ophouden anders vallen ze door de mand,al vraag ik me af of dit soort mens door de mand heen kunnen vallen met zoon tactiek om andere om de tuin heen te leiden.En liegen als de beste he,alles verdraaien,ik zal nog een klein dingetje vertellen.
Dat stukje schrijf ik zo hieronder,neem even iets te drinken,krijg dorst van al dat praten,:)..haha.
Stromend
Avatar gebruiker
Stromend
 
Berichten: 44
Geregistreerd: di 20 okt 2009 18:44

Re: Uit de kast...

Berichtdoor Stromend op vr 12 aug 2011 22:35

Verder met mijn verhaal,

Over het adhd kind,hij heeft veel laast van nachtmerries,schreeuwt veel,i sheel onrustig als hij mij is,zenuwachtig,ook heel verwarrend in zijn hoofdje,en natuurlijk speelt het adhd mee,maar met zoon vader wordt het er niet beter op.
Ik kon hem toen niet meer de baas omdat ik zelf zo doorgedraaid was,het gaat nu veel beter,zoveel rust in mijn hoofd,eindelijk mijn eigen controle over mijn leven,ik ben daar heel diep voor gegaan en nog,want ik geloof zeker van deze mannen komen wij nooit meer af,ze zullen hoe dan ook vervelend blijven doen,mijn ex woont ook vlak bij mij,ieder kent hem en inderdaad iedereen vindt hem zo aardig en mij kijken ze ook raar aan,zeker nadat ik de laatste x weer teveel had gedronken en mijn kinderen naar hun vader heb laten gaan,ik kon er niet meer tegen op,ik leek wel weer de sloof en mijn dochter met haar vriend,brrr,weer 1 uit een zeer gebroken gezin,een jongen die geen fatsoen heeft,lie lui en moe is,achter mijn dochter aanloopt,controle??
En mijn dochter beschermt hem,hij krijgt ook thuis veel negatieviteit over zich heen omdat hij slecht luistert en geen werk heeft..Ik zie wel hoe hij ook beschadigd is,maar dat mijn dochter daar dan mee moet gaan?
Probeer ik zelf gezondere relaties aan te kunnen gaan,gaan mijn kinderen weer dezelfde weg maken??

Maar goed wat mijn verhaal is,Ik stelde mijn ex man voor om 1x per 3 maanden een dag in het weekend smane met mijn adhd zoontje te kunnen zijn.
Ik met hem samen,1 op 1,mijn ex vondt dat geen goed idee want dat zou slecht zijn voor de stabiliteit en duidelijkheid voor mijn zoontje.
Ik dacht van nouja zeg...Echt hij weer,vroeger zou ik emotioneel verlamd zijn door zijn uitspareken en mezelf vastgezet hebben.
Ik reageerde terug met de mededeling dat (wij praten veel al via de mail),hij kan met mij niet praten,wil dat ook schijbaar niet,of het gaat via de kinderen die mij iets vertellen...
waneer mijn kind met adhd naar het voortgezet onderwijs zou gaan zijn structuur en duidelijkheid ook weg zou vallen,met de onregelmatigheden van de lesuren,uitvallen van lesuren...

Ik kreeg als antwoord dat hij het met mijn argumenten niet eens was en het 1 op 1 niet door kon gaan,daarbij wilde hij al zijn kinderen in het weekend bij elkaar houden.Mijn dochter die is veel weg in de weekenden met haar vriend,mijn andere zoon zit vaak boven op zijn kamer,mijn ex doet verder niet veel met de andere 2 kinderen waarvan 1 dus met adhd.Waarom doet hij zo moeilijk??
Als ik mijn zoontje tussen de middag thuis wil laten eten ipv op school dan mag dat van mijn ex ook niet want dat is niet goed voor het kind zijn structuur,alles moet vast staan.Om dus inderdaad grazy van te worden,ik weet het,zo muur vast.En ik sta machteloos,ik probeer in mijn therapie dingen over mijn ex aan te dragen maar zei vindt dat ik naar mezelf moet kijken en soms val ik zo stil,ik kan soms niet eens iets zeggen,ik heb een diagnose,persoonlijkheidsproblematiek met bordeline kenmerken,met ontwijkend gedrag...Lekker dan,ik weet wel mijn huwelijk heeft het er niet beter op gemaakt,en natuurlijk toen ik mijn ex man voor het eerst ontmoete zag ik een sterke persoonlijkheid,iemand waarvan ik dacht die kan mij iets van het ;leven leren.Nu weet ik,nu nazoveel jaren,ik moet het zelf doen maar af en toe een arm om me heen,iemand waar ik gezellig tv mee kan kijken,iemand die op mijn golflengte zit..ja die mis ik soms wel,maar ik weet nog steeds niet,wat zou ik dan voor persoon willen?Ik ben dus danig geschrokken,het is niet wat het lijkt te zijn....Zelfs vriendinnen niet,ik vindt het voor mijn kinderen ook vervelend dat ik zo vaak alleen ben,hun vader geeft vele vrienden,tja aleemal op afstand,geen echt kontakt en daarbij veel vrienden van zijn vriendin...Weetje mijn dochter heeft eens gevraagd aan haar vader,papa voor wie zou jij kiezen voor ons of voor je vriendin,hij zei voor mijn vriendin...AUW he!
Laatst op het speelveld daar was mijn dochter met haar vriend en haar vader liep daar ook,hij negeerde mijn dochter deed net alsf hij haar niet zag,dat vertelde die vriend van mijn dochter toen ze samen bij mij thuis waren.Ik merk ook aan mijn andere kinderen hoe zei kunnen reageren als ik ze tegen kom dan hebben ze tegenover mij ook een afwijzende houding,vroeger raakte ik daar van in de war,werd ik er verdrietig van,ik voelde me afgewezen,ik ben gelukkig nu zover dat ik dat gevoel niet meer heb en ik vriendelijk mijn kinderen kan begroeten.
Maar voor mijn kinderen is het triest en zei zien het niet,want papa die is lief,ik weet het ik zag mijn vader vroeger ook heel anders dan nu,ik zag mijn moeder als een zeurpruim die negatief leek te zijn en mijn vader een vrolijke man,maar ja die man trekt zich weinig aan van andere en vernederde mijn moeder ook,maar als kind heb je daar geen weet van.Ik wil proberen meer van mijn eigen leven te gaan maken en met alle hobbels van mijn kinderen erbij wil ik sterker in mijn schoenen kunnen gaan staan.De alcohol laat ik vanaf nu af aan staan en wil ik geen druppel meer drinken,ik heb daar nu ook medicijnen voor gekregen,ik ben onder behandeling.
Stromend.
Avatar gebruiker
Stromend
 
Berichten: 44
Geregistreerd: di 20 okt 2009 18:44


Keer terug naar relaties met psychopathie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron