Free Website Templatesphpbb3 styles

Onwerkelijk

Heb je een relatie met iemand die psychopathie heeft.; Man, vrouw, vriend, vriendin maar ook bv een collega dan kun je hier je verhaal vertellen. Met elkaar zullen we steeds beter leren begrijpen hoe met deze stoornis om te gaan.

Moderator: faith

Onwerkelijk

Berichtdoor joriek op wo 07 maart 2012 12:15

Hoi allemaal,

Ook ik kom uit een relatie van 18 jaar. Hij was mijn eerste grote liefde, ik was 15. Samen hebben we 3 prachtige kinderen in de leeftijd van 10, 12 en 16.
In die 18 jaar had hij constant prachtige ideeën waarin hij het zou gaan maken, of hoe snel veel geld te verdienen. Praatte met iedereen altijd en overal. Liet mij (en de kinderen) overal staan wachten en als ik hem dan belde of sms'te was hij net vertrokken of stond hij aan dat en dat stoplicht. Daarna kreeg ik hem niet meer aan de lijn, meestal een half uur later dat hij onderweg was. En dat voor stukjes die normaal 10 minuten duren met een auto. Dan kreeg hij via buren het briljante idee om naar curaçao te vliegen en drugs te smokkelen. Dan gingen we verhuizen, meneer kreeg loon maar er was niets, geen verklaring of wat dan ook. Tot ik erachter kwam dat hij zijn geld vergokte en tijden in de gokhal rondhing. Dan weer was er iets met envelopjes op de diepvriezer. Toen waren de kinderen nog klein en de 3e was er nog niet, ik heb hem buiten gezet nadat ik hem tot redelijkheid probeerde te brengen (voor de zoveelste x). En voor op de parkeerplaats heeft hij in de auto geslapen. In die periode hadden we veel ruzie, want ik wou al die onzin niet, ik wou een rustig leven voor de kinderen voor ons gezin en voor mezelf. Ik wou alleen het goede voor iedereen. Maar wel op een integere wijze. Een voorbeeld zijn voor de kinderen, ze alle warmte en liefde geven (die ik zelf vanuit mijn jeugd niet gekregen had) samen met hun vader.
Ik wil die rotzooi niet in mijn huis en ook niet dat de vader van mijn kinderen dit doet! En wie kreeg de volgende dag van de buren te horen dat hij buiten had geslapen? ik. Ik was dus de bitch. Om de haverklap leende hij geld van mijn familie voor auto's of wat dan ook. Om de haverklap moest ik mijn vader vragen om geld zodat wij te eten hadden. En om de haverklap stond er een deurwaarder op de stoep waarin dreiging hing dat gas water of licht werd afgesloten (meerdere malen ook zover gekomen). Ik was 15 toen ik iets met hem kreeg...ik was naïef, en ben het nog steeds...helaas. Ik werd continue over mijn grenzen getrokken...dodelijk vermoeiend. Naar buiten toe voor de buurt leken we een model gezin. Ik dacht dat hij echt van ons hield...Hij bleef maar schulden maken en beloofde beterschap. Mijn ouders en broertje hielpen hem met 15.000 (gulden nog in die tijd) waarin hij zijn schulden kon betalen. Daarna konden we met een schone lei beginnen. Zo gezegd zo gedaan...in de goede periode is ons 3 kind geboren. Werkten we allebei (hij heeft ontzettend veel jobs gehad) en kochten we een huis, en daarna zijn we getrouwd.... Schuldenvrij! Een schone lei...Toen ons 3e kind naar de basisschool ging, ben ik opnieuw de schoolbanken ingegaan (HBO). Binnen 1 jaar haalde ik mijn propedeuse. En het kostte me ontzettend veel energie om thuis alles goed te laten gaan en me op mijn studie te richten. Want hij had weer geen werk, en zei ga jij maar lekker naar school en werken, kan ik lekker thuisblijven en hoef ik nooit meer te gaan werken. Ik dacht ik maak mijn studie af en als zaken dan niet verandert zijn moet ik hier weg. Want hij betaalde af en toe geen hypotheek meer, geen vaste lasten etc. en rondje deurwaarders begon weer met allerlei toestanden die daarmee gepaard gingen. Hierdoor werd hij langzaam maar zeker agressief.
In de tussentijd was ik 5 dagen per week van huis. 1 dag per week naar school, 2 dagen stage, en 2 dagen werk. Als ik thuiskwam moest ik alles opvangen bij de kinderen wat hij hen niet gegeven had, of als hij weer was uitgevlogen tegen hen. Ik trok het bijna niet meer, samen met allerhande leugens ik dacht dit is mijn leven niet meer, ligt het dan aan mij? eis ik dan zoveel? gewoon de rekeningen betalen, sparen, iets moois opbouwen zoiets allemaal. Ik zocht het continue bij mezelf. Ik dacht nog 2 jaar opleiding en dan ben ik klaar, en dan heb ik meer kansen. Maar toen is het allemaal pas echt begonnen....en hier begint mijn verhaal dan pas echt. Na mijn werk of school kwam ik thuis en zag papieren liggen waarop een lening werd aangevraagd...op mijn naam...ik was blij dat ik deze onderschept had en gaf hem tegengas en heb deze papieren direct verscheurd, hij had mijn handtekening vervalst. Toen viel me op dat er weer veel deurwaarders brieven en normale rekeningen dichtbleven. Die hij verstopte in een la. Ik vroeg hem om de pinpas, zodat ik de financiële administratie op me kon nemen en ons eruit kon trekken. Dit resulteerde alleen maar in ruzies en dat hij alles verdraaide naar mij toe. Het lag aan mij...ik moest denken zoals hem...het was de normaalste zaak van de wereld...waar maak ik me druk om...je bent niet normaal...zoals nog meer communicatie-vaardigheden die hij bezat. In de tussentijd bleek hij niks meer op zijn naam te krijgen, en had hij gas water licht en tel. abonnementen aangevraagd op mijn naam (daar kwam ik allemaal later achter) omdat dit speelde toen ik zoveel van huis weg was, en minder meekreeg van dit alles.
Bovendien probeerde ik met mijn laatste krachten mijn studie te volbrengen, om de kinderen en mezelf meer kansen te bieden (of ons gezin als hij meewerkte). Het gezin was me heilig...Toen kwam het moment dat hij besloot de hypotheek niet meer te betalen...we hadden vervelende buren, dus een goede zaak vond hij. Ik herinner het me nog "we laten het huis op een veiling verkopen en gaan dan lekker de schuldsanering in". In kon mijn oren niet geloven, ik smeekte hem! Ik heb de scheiding aangevraagd, en uiteindelijk werkte hij mee met 1 advocaat. Maar die scheiding wou ik om hem de ogen te openen...3 weken voordat het huis op een veiling werd verkocht had ik een andere woning, en hij ook...3km afstand van elkaar. En wij hadden nog een relatie. Tis allemaal teveel om op te noemen, dit verhaal word al zo lang en zo niet nog erger. Probeer het kort te houden. In mijn huisje kwamen deurwaarders, ik trok het niet meer, mijn relatie met hem, ik die continue probeerde hem en ons gezin te redden, allerlei verwarrende uitspraken en gedrag van hem naar mij toe, ik heb me laten opnemen voor rust. 6 weken en toen brak de hel uit. In het ziekenhuis waren de mensen lief voor me (op mijn opleiding ook overigens) maar ik sprak met niemand over de thuissituatie. Het lag immers aan mijn denkwijze. Hij liet de kinderen alleen ten tijde van mijn opname, dat mijn vriendin daar aan de deur moest vragen of het goed ging met ze (3 jaar geleden), de deur was afgesloten en ze mochten geen rotzooi maken en daarom ook niets te eten maken. Toen ik uit het ziekenhuis kwam had ik iemand leren kennen die met me omging zoals het hoorde die me steunde. Toen hij dat in de gaten had, was ik af. Hij nam me de kinderen af en liet ze alleen. Ik was net uit het ziekenhuis en zag het nog steeds allemaal niet zitten, de kinderen belden me en huilden maar belde mijn broertje voor hulp (ik had inmiddels 6 maanden geen contact met mijn familie) en hij kwam...we hebben ze opgehaald. Ze waren alleen. Nog steeds bleef ik vechten voor ons gezin...hij bleef wel niet goed met me omgaan, ken je dat? ik herken mezelf niet meer..dat ik zeg wel niet goed met me omgaan in een halve relatie. Ik zat met 3 kinderen zonder auto in een landelijk dorpje met 70, euro per week. Geen familie niks meer.3 beschadigde kinderen etc etc. Ik wou niet meer leven maar ik moest voor de kinderen. Hij kreeg een x bedrag aan letselschade-uitkering waarin hij in staat was alle schulden te betalen, hij wou de kinderen niet meer niks meer. En domme ik investeerde ook nog mijn energie erin om hem tot redelijkheid te brengen (nog steeds in een halve relatie) waarin ik op een wachtbank constructie werd gezet. Gelukkig stond in het echtscheidingsconvenant dat hij de schulden zou betalen. Ik hield nog steeds van hem. Toen ben ik begonnen met hem in gesprekken op te nemen. Op advies van mijn advocaat die ik inschakelde. Resultaat leugens leugens over mij, ik maak je kapot en ik drijf je tot waanzin. Die persoon die in mijn leven kwam en me het goede gaf...stuurde ik om de haverklap naar huis want ik kende dit niet. Ik zit in rechtszaken verwikkeld, en hij heeft nu een nieuwe vriendin die meedoet aan de leugens en het bedrog...ik voel me zo machteloos...voel zoveel onrecht...ben er 80% voor de kinderen, heb mijn studie stopgezet om de kinderen er emotioneel door heen te trekken. Ik leef op halve kracht, ben kapot...en weet niet hoe nu verder...mijn hoofd blijft malen..en ik wil ervan af. xxxxxxx...zo herkenbaar, eindelijk soort van erkenning. Maar ik ben niet gek, maar wel nog maar een schim van de vrouw de moeder die ik wou zijn voor mijn kinderen. Ik ga kapot aan alle leugens en het onrecht. Ik krijg het niet verwerkt...En zoveel heb ik nog niet in dit verhaal gezet, maar het is al allemaal zo veel.
Het voelt alsof ik doodga maar verder moet met leven?

Grtjs Joriek
Avatar gebruiker
joriek
 
Berichten: 5
Geregistreerd: wo 07 maart 2012 10:34

Re: Onwerkelijk

Berichtdoor Mea op wo 07 maart 2012 13:39

Hallo Joriek,

Ik weet niet of het een troost is maar ik weet dat velen het gevoel dat je beschrijft zullen herkennen.
Het is veel ja, maar we weten hier dat je alleen schrijft wat er op dat moment zelf bij je opkomt waarbij je dan ook nog probeert wat overzicht te geven. Dit terwijl juist door het schrijven er zo ongelofelijk veel emoties loskomen en je steeds meer voorvallen te binnen schieten.

Geen idee of je al bij de ervaringen van andern hebt gelezen? Je zult zien dat er velen op het punt zitten of hebben gezeten waar jij nu zit. Toch komt er een moment dat het beter zal gaan, dat je weer een lichtje aan het eind van de tunnel zult zien, hoe onwaarschijnlijk dat nu ook klinken mag!

Blijf vooral schrijven, geef woorden aan datgene wat tot nu toe onuitgesproken bleef en denk aub niet dat we je vervelend vinden of denken;' jee, die valt in herhaling'; Dat doen we hier nl niet en we weten bovendien hoe nodig het is.

Heb je de checklist van Dr. Hare al eens gedaan die hir eop het forum te vinden is? Zo ja, hoeveel punten scoorde hij? Zo nee... misschien een idee dat toch eens te doen?

Groetjes Mea.
Zet een scherm met een neutrale site open, als je deze site weg klikt schakel je over op het andere scherm
Tijdelijk geheugen wissen; menu-extra-internet opties-tabblad algemeen- klik knop bestanden verwijderen.

team mailen;psychopathie123@live.nl
Mea
Site Admin
Site Admin
 
Berichten: 3559
Geregistreerd: di 29 jan 2008 00:31

Re: Onwerkelijk

Berichtdoor joriek op do 08 maart 2012 05:57

Hallo Mea,

Allereerst mijn dank voor je hartelijke reactie op mijn verhaal,
Ik heb de checklist gedaan en kom tot 28 punten.
Ik heb inderdaad de ervaringen van anderen gelezen...het raakt mij alleen maar nog meer dat er echt velen door hetzelfde heen gaan als dat ik en de kinderen
moeten. En het klopt het is veel...en id schrijf je zo op wat er bij je opkomt. Het klopt dat het beter zal gaan, maar het gaat te veel op en neer en te langzaam.
Het duurt me te lang...dat malen, dat piekeren...ik word er gewoonweg niet beter van. En die pijn...
Ik baal ervan dat ik geen uiting aan het onrecht kan geven, doordat ik de rechtszaken ben begonnen en hem niet meer beschermd heb kan ik hem niet eens aanspreken
of mijn voormalige schoonfamilie of wederzijdse kennissen. Omdat ik het hem niet gun dat datgene kan gebeuren , dat hij het allemaal omdraait (dit is dus al gaande zonder enige juiste reden). Mijn kinderen willen niet meer naar hem toe en hebben hem al bijna een jaar niet gezien of gesproken. En hij toont geeneens interesse in hen...Op dit moment is hij vast van plan om via het UWV de opleiding tot rij-instructeur te behalen. En als hij daarmee klaar is zal hij ze pas gaan opeisen, omdat hij ze nu niet kan gebruiken in zijn leven. Die arme kinderen...ik heb ze zo willen beschermen..en ik heb gewoonweg voor mijn idee gefaald in hun opvoeding. Bij onze huisarts is na ons huwelijk via een instantie met psychologen laten weten dat er destijds (2006) b-cluster persoonlijkheidsstoornis is geconstateerd (alhoewel dit niet schriftelijk bevestigd is door deze instantie bij de huisarts, alleen telefonisch). Ik denk alleen maar je hebt toendertijd maar 5 gesprekken gehad met een psycholoog en op enig moment ging je er niet meer naar toe vond je het onzin. Hij kwam thuis met het verhaal dat de psycholoog hem had verteld dat hij gevoelig was voor verslavingen en that's it...meer heeft hij niet verteld. Had ik hem kunnen helpen als ik het wel had geweten? Kan ik hem nu nog helpen?
Ben ik zo idealistisch romantisch naïef dat ik denk dat ik mijn gezin nog bij elkaar kan krijgen? Waarschijnlijk wel, en ik ben niet bepaald dom, maar dat ik toch nog in deze idiote gedachte blijf hangen vind ik zelf ook nog niet kunnen. Mijn kinderen hebben nu een stabiel leven...eindelijk, dus welk voordeel zou het opleveren ons en hen weer in dezelfde situatie te zetten, behalve dan dat ik mijn kinderen het originele gezin van vader en moeder geven kan. En het ergste is misschien ook nog dat ik denk dat hij nog van me houdt, en weet dat hij fouten heeft gemaakt, en dat hij het niet kan verkroppen dat ik moest gaan vechten om mijn kinderen een betere toekomst te geven dan die wat hij voor ons in petto had. Maar dat had iedere moeder gedaan, ik heb hen en mezelf voorgezet op zijn slechte plannen met ons. Als ik met hem mee was gegaan hierin waren we nog een gezin geweest. Wat ik zo krom vind in Nederland, dat iedereen maar zegt dat de moeder de meeste rechten heeft als verzorgende ouder, maar ondertussen klopt dit gewoonweg niet. Want als een vader zijn plichten niet nakomt kan hij niet vervolgd worden, maar als ik mijn plichten niet nakom wel.
Oja...het is mij gelukt. Doordat ik een half jaar na zijn letselschade-uitkering ( circa 80.000,-) ook een letselschade-uitkering kreeg heb ik direct alle schulden betaald!!! Ik heb naar het geld gekeken, want ik wou kijken of zulk een berg geld mij iets zou doen. Hij had immers zijn geld op dat half jaar tijd er helemaal doorgedraaid aan van alles en nog wat en geen cent aan schulden betaald. Het heeft me 60.000,- euro gekost ( met erbovenop komende kosten van deurwaarders die in de jaren erbij kwamen, en zaken die ik zelf moest laten liggen om oude schulden van ons huwelijk te betalen, en beslagleggingen op mijn inkomen). Plus de hypotheekschuld heb ik helemaal ingelost. En hij was kwaad op me. Er zijn nog wat schulden in een echtscheidingsconvenant die ik voor hem heb laten liggen, maar ik heb daar geen last meer van, omdat de rechter heeft uitgesproken dat hij moest zorgen dat er geen beslagen meer vielen op mijn inkomen of soortgelijk. Bij de rechtszaak liet hij zijn advocaat (die ook nog eens bevriend met hem is buiten zijn werk) nog proberen de rechter te laten geloven "meneer wist niet wat hij tekende en wat een convenant inhield en was psychisch niet in orde door de scheiding en een leek op dat gebied" . Gelukkig dat de rechter hier niet in trapte. Nu moet hij me bijna 30.000 euro terug gaan betalen wellicht (rechtszaak is eind maart'12) maar hij heeft iedereen al laten weten dat wat er ook gebeurd ik zal geen cent van hem krijgen. Dit zei hij ook met de kinderalimentatie. Hij werkt er ook nog zwart bij en ik heb bewijs hiervan, maar ik wou hem niet klemzetten en heb dat ook niet gedaan. Ik krijg 85,- euro per maand voor de 3 meiden, hij is niet daadkrachtig genoeg...En ik ga die alimentatie binnenkort stopzetten. Ik heb zijn geld hard nodig, maar ik heb ook mijn trots en mijn eer en dat is mij lang genoeg afgenomen, bovendien heb ik de rechtszaak voor kinderalimentatie niet opgestart om hem te jennen, maar om hem duidelijk te maken dat het een recht was, en dat de kinderen en ik genoeg geleden hadden door hem, en dat hij ook verantwoordelijkheden heeft. Ten tijde dat hij de 80.000 (meer zelfs) ontving zaten de kinderen en ik in budgetbeheer van 70,- euro per week, de beugel van de oudste moest eruit worden gehaald, want deze kon niet betaald meer worden, ik kon niet naar de tandarts met pijnklachten (ik was door de jaren heen al 2 kiezen kwijt omdat hij cz nooit betaalde etc.etc.) want budgetbeheer verweest me naar de bijstand vice versa. Hij woonde op 3 kilometer afstand van ons vandaan, en heeft ons gewoon laten barsten...hij had de ellende veroorzaakt, en wij mochten erin stikken. De kinderen waren emotioneel en psychisch niet stabiel, en qua kleding hebben ze ook niet gekregen wat ze nodig hadden en waar ze recht op hadden. En hij weet dat die 30.000,- euro die hij me moet terugbetalen niets interesseren. Geld boeit me niet...tuurlijk door alle ellende wel en ik heb het hard nodig, maar ook toen die grote som geld voor mijn neus lag werd ik niet verleid tot het uitgeven van dat geld aan luxe-artikelen en dan maar lekker de schuldsanering ingaan met dat potje. Nee, ik vind de toekomst van mijn kinderen en mij belangrijker en heb zo ik kon alle schulden betaald die ik kon betalen. Zoals je ziet is kon ik de slaap niet vatten en heb ik weer een hoop opgeschreven. Ik ben blij dat ik bij mij zoektocht op internet het boek vond, gelezen heb en nu dit forum heb gevonden. Want deze dingen kun je een normaal mens onderhand niet vertellen, dat je een leugen ontkrachtigt en zelf constant twijfelt aan je eigen waarheid, alsof je zelf de dingen verzint? Mijn beste vriendin wil zelfs geen contact met hem, want ze zegt ik word gewoonweg gemindfuckt waar ik zelf bij sta, met als resultaat dat hij mijn hoofd volstopt met allerhande onzin, overal omheen draait, zich niet laat aanspreken en me met 10 leugens opzadelt, waarvan ik naderhand niet geloof dat dit echt gebeurd is dat iemand echt deze dingen doet en zegt en ernaar handelt. Dat ze ook aan zichzelf twijfelt of het wel echt waar is, en of ze het in haar hoofd niet toevallig verzonnen heeft, en dat is zij maar kortstondig in aanraking met hem geweest. Al kent ze hem ook van voorheen, vandaar dat ze probeerde hem tot redelijkheid te brengen als vrienden. Zij vind dat iemand als hij onder curatele zou moeten staan met z'n waanideen.
Maar ik vraag me af...er is wel een en ander bekend over psychopaten. Maar waarom zo weinig? Ik heb me jaren laten mishandelen op een manier die ik moeilijk onder woorden kan brengen. In 2008 heeft hij me tijdens een ruzie "verkracht" ik schaam me om het uit te spreken. De dag erna zei hij doodnormaal : ik heb dat recht, we zijn getrouwd. Daarna heb ik het verdrongen totdat het me in 2011 door een pyama die ik onder ogen kreeg weer naar binnen schoot. En dat ik dacht dat ik in mijn eigen hoofd dit verzon. Waarna ik maanden nodig had om stukjes van dit voorval te herinneren. Totdat ik mijn voormalige buurvrouw sprak waar ik toendertijd veel mee deelde, vroeg om herkenning of ik ooit iets had verteld over zoiets, omdat ik me herinnerd had dat ik ooit iets bij haar had laten vallen hierover. En gelukkig dit was zo! te belachelijk voor woorden, ik dacht ik ben niet gek, het is echt gebeurd, wat ik natuurlijk best wist, maar dit had zeker iets te maken met het verdringen van alles. En ik heb last van dat ik hem wil beschermen...dus aangifte doen van alles, ik ben er te moe voor, heb er geen energie voor geen puf op dit moment. En dan zou ik nog meer met hem geconfronteerd blijven, en vind ik het ook nog belangrijk dat hij weet dat ik hem niets slechts gun. Als ik het zo allemaal binnenkrijg, wat ik hier neerzet allemaal voel ik me nog meer alsof ik degene ben die niet goed snik is dat ik me zo heb laten behandelen. En ik zal ook maar vertellen welke opleiding deed, dan word het misschien duidelijker weet ik veel, wat ik voor iemand ben? hoe me dit is overkomen? nee dat ligt niet aan je vakgebied natuurlijk. In mijn 3e jaar van de opleiding als Maatschappelijk Werkster ben ik gestopt. En volgens mij zeg ik dit nu omdat ik me doordat ik alles hier neerzet en weet dat anderen dit lezen me zelf onderhand de gestoorde vind ipv hem. Dat ik mezelf oliedom vind dat me dit is overkomen, dat ik zo in een droomwereld leef dat ik ook nog hoop en denk dat hij van ons houdt. Dan vermeld ik voor mezelf dat ik deze opleiding bijna af heb gemaakt, zodat ik nog iets van intelligentie kan laten zien of eigenwaarde voel. Snappen jullie dat?
Nu ga ik proberen te slapen, en later wil ik nog proberen te gaan lezen bij de anderen die hun verhalen en vragen geplaatst hebben.

Groetjes Joriek
Avatar gebruiker
joriek
 
Berichten: 5
Geregistreerd: wo 07 maart 2012 10:34

Re: Onwerkelijk

Berichtdoor Mea op do 08 maart 2012 23:00

Hallo Joriek,

18 Jaar kun je niet in 2 berichten stoppen, ook niet als dat behoorlijke lange berichten zijn, althans volgens de begrippen die blijkbaar gelden sinds internet bestaat. Berichten langer als 2 a 3 regels worden tenslotte al lang genoemd nietwaar!
Hier doen we daar iig niet aan mee en kun en mag je berichten schrijven zoals jij wilt; lang, kort, allemaal, ok.
Toch ook weer een uitkomst van internet en forums is dat je kunt schrijven als jij daar behoefte aan hebt en je niet aan kantoortijden hoeft te houden.

Er zijn een aantal dingen die me opvallen in je berichten en die dringen in mijn hoofd om de voorrang.
Allereerst is daar de score van 28 punten na het doen van de checklst.
Hier in Nederland wordt de grens van niet of wel psychopatisch gesteld op 30 punten. Vreemd want in andere landen is dat 26 punten. Dus; In elk ander land is hij psychopaat maar in Nederland komt ie 2 punten te kort......Ach, een kniesoor die daarover valt hoor, dit soort kleinigheden zie ik echt over het hoofd, de discussie over wellis /nietus hoeft echt niet gevoerd te worden naar mijn idee.

Het tweede wat mij opvalt is dat je het hebt over liefde. Zowel liefde van jou naar hem als van hem naar jou en de wens het oorspronkelijke gezin weer bij elkaar te krijgen.
Het is een lastige discussie omdat we het hier over gevoel hebben maar toch heb ik de vraag steeds ; Wat versta je onder liefde???
Is liefde dan houden van...of is het de wens nog te houden van....of is het de oude droom die je werkelijkheid wilt zien worden en liefde noemt...is het nostalgie in de zin van 'ik wilde met deze man oud worden' ..is het; niet beter weten en het dan maar liefde noemen...is het projectie van iets dat je wenst en wat een uitweg zoekt en jij niet beter weet dan het op hem te projecteren omdat je vanaf zo jong met hem was?
Allemaal vragen die je eens zou kunnen overdenken en in overweging zou kunnen nemen. Het zal best zwaar zijn om op deze manier zelfonderzoek te doen maar ik denk dat een heleboel antwoorden waar je nu nog naar zoekt in deze vragen verborgen liggen.
Ook zou je eens in algemenere zin kunnen onderzoeken wat jij vind dat liefde is en waar die liefde dan aan moet voldoen.
Ooit zul je dat wel eens gedaan hebben maar ik heb het donkerbruine vermoeden dat dat was toen je nog een heel jong meisje was en later genoegen hebt genomen met wat de realiteit je te bieden had en daar vervolgens je ideeen naar geschikt hebt. Tijd dus om te heroverwegen en opnieuw te checken hoe je er nu in staat? Daarbij is het best lastig om te zien wat jou ideen daar over zijn versus de ideeen van anderen en hoe zich dat verhoudt met wat jouw realiteit lange tijd is geweest.

Je vraagt of je naief bent om het oorspronkelijke gezin weer bij elkaar te willen hebben??
Ik denk dat door bovenstaande vragen voor jezelf te beantwoorden je daar zelf het beste een antwoord op kunt formuleren gezien het feit dat jij alle ins and out's van jouw specifieke situatie kent.
Als je het mij vraagt is het een utopie dit te willen en is je kans 0 met een man die zoveel psychopatische kenmerken heeft!
Daarbij is de vraag dan ook nog maar net of je het idd zou willen als je echt eens goed kijkt en alles overweegt wat er te overwegen valt.

Het 2e dat ik graag uit de wereld wil helpen is dat je bij mij, of liever gezegd bij ons, de indruk zou wekken dat je dom bent.
We kennen dat gevoel!
Als je meer gaat lezen bij de ervaringen van anderen dan kom je vanzelf allerlei mensen....en eerlijk gezegd geldt dat voor de meeste mensen hier, heel intelligente mensen tegen. Mensen die gestudeerd hebben of dat nog doen, mensen die alles prima zien en goed voor zichzelf en anderen zijn. Mensen die mentaal en psychisch prima in orde zijn. Je bent geen uitzondering wat dat betreft, eerder een bevestiging!
Het ligt dus ook helemaal niet aan jou!
Het gaat er ook helemaal niet om of je intelligent bent. Als het om onszelf gaat is het gewoon erg lastig om objectief te kijken. Veel mensen, en dan vooral vrouwen, hebben geleerd zichzelf opzij te zetten en eerst aan de ander zijn-haar welzijn te denken, Kijken wat anderen nodig hebben maar zeker ook in conflict situaties van welke aard dan ook eerst de schuld bij zichzelf te zoeken.
Dat is alvast een reden waarom vooral vrouwen slachtoffer zijn-worden van psychopaten )nog los van het feit dat dit vooral bij mannen voorkomt' ) sorry mijn interpuncties doen het weer eens niet op de computer.
Een andere, belangijke reden is dat we allemaal met onze zwakheden rondlopen en psychopaten er meesters in zijn deze zwakten te detecteren en er misbruik van maken.
Jij noemt bv dat je niet gewend bent van huis uit warmte en liefde te kennen. Dat is alvast een punt waardoor je 'makkelijk' slachtoffer zou kunnen zijn. Het andere punt is dat je erg jong was toen je begon met deze relatie en dat dit zeker meegeteld mag worden in het waarom van je naieviteit wat betreft relaties en denkbeelden over wat liefde is en wat als 'normaal' beschouwd wordt. Je kunt er dan denk ik ook nog van uitgaan dat er bij jouw een combinatie is van het feit dat je weinig warmte en liefde hebt gekent en je zo jong was toen je dacht het gevonden te hebben in deze relaite.
Je bent mede gevormd door deze relatie en alles wat dat meebracht. Misschien gaat dat wel verder als je in eerste instantie denkt?
In hoeverre is deze relatie ook een vlucht geweest uit je oorspronkelijke gezin/ situatie?

Er is nog veel waar ik op in zou kunnen gaan in je schrijven maar dat komt in de loop der tijd neem ik aan wel ter sprake ook.
Wat ik nog wel wil aangeven aan je is over hetgeen je zegt wat betreft moe zijn, het piekeren, het malen en de pijn waar je mee rond loopt.
Nu is er zeker een tijd nodig om zaken te verwerken, een plek te geven en weer verder te kunnen. Toch kun je soms harstikke vastzitten in een bepaald patroon/emotie.
Als je kijkt bij 'wat nu...' dan staat daar een artikel over oa Bachremedie. Ken je dat? Het is een duidelijk artikel en Segaya heeft aangeboden leden van het forum te willen helpen indien gewenst. Ik raad je echt aan dat eens te lezen en eventueel kontakt op te nemen met haar. Ik vermoed nl dat dit een aangewezen manier kan zijn om uit die impasse te komen. Je kunt het aangeven als je kontakt wilt opnemen dan zal ik ervoor zorgen dat je de gegevens op je mailadres krijgt.

Blijf vooral schrijven zoveel en zo vaak je er behoefte aan voelt en probeer de tijd te nemen alles op een rijtje te krijgen.
Heel veel sterkte,

Groetjes Mea.
Zet een scherm met een neutrale site open, als je deze site weg klikt schakel je over op het andere scherm
Tijdelijk geheugen wissen; menu-extra-internet opties-tabblad algemeen- klik knop bestanden verwijderen.

team mailen;psychopathie123@live.nl
Mea
Site Admin
Site Admin
 
Berichten: 3559
Geregistreerd: di 29 jan 2008 00:31

Re: Onwerkelijk

Berichtdoor fee.huizen op zo 11 maart 2012 23:01

Hallo Joriek,

Ik wil me aansluiten bij het relaas van Mea. Het gevoel van schaamte en schuld en naar jezelf wijzen en verwijten maken herken ik absoluut. Als je echter zal gaan lezen bij de verhalen van de andere forum leden zul je ook merken dat eigenlijk ieder hier intelligent is en prima in staat een zegje te doen. Je bent dus niet de eerste en niet de enige die er met ogen open in is gelopen. En helaas zul je niet de laatste zijn. :roll:
P. kan ontzettend charmant zijn, verhalen en eisen goed verpakken met een strikje erom.... Je was erg jong toen je hem leerde kennen en met een roze bril op ben je niet erg objectief en grenzen worden maar stukje bij beetje verlegd. Het gedrag verandert in kleine beetjes dus dat heb je gewoonweg niet in de gaten. Op een gegeven moment ben je gehuwd en heb je kinderen en dan is de stap weg te gaan steeds moeiijker. Wees trots op jezelf dat je de stap hebt durven nemen bij hem weg te gaan en te scheiden. Je hebt voor jezelf en de kids gekozen, daar is al power voor nodig.
Ik werd, zeker het laatste jaar dat ik bij P. was, met regelmaat gedwongen/gemanipuleerd en verkracht. Hier mogen we die dingen uitspreken zonder dat je wordt veroordeeld. P. probeerde mij wijs te maken dat hij dat recht had als man in een huwelijk en daarom zag ik het niet als verkrachten. Bij de aangifte van geweld en allerlei dreigingen werd me pas duidelijk dat hij zich hier schuldig aan maakte. Gek eigenlijk....
Ik lees in je teksten dat je het verdrietig vind dat P. niet naar zijn kinderen omkijkt. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk is dat heel pijnlijk, dat wil ik niet ontkennen. Ik zit in een omgekeerde situatie waarin P. zogenaamd voogdij wil en hij de omgang heeft aangevochten en mijn dochter nu om de week een weekend naar haar vader moet. Ik zou ontzettend blij zijn als hij geen omgang meer zou willen hebben. Maar ik begrijp ook dat als ik dat voor elkaar zou krijgen het weer andere problemen zou opleveren en weet niet wat dat aan verdriet zou opleveren bij mijn dochtertje. :mrgreen:
Betreffende bach-remedie, ik grijp met regelmaat naar de bach als het even niet wil en ben hier erg over te spreken. Zo wie zo heb je ook een goede aan Segaya, ik ben mede door haar en Mea en het forum al heel wat stappen verder. Ik kan het je zeker aanbevelen.
Hier hoef je niet bang te zijn dat je niet wordt begrepen, dat mensen denken daar komt ze weer met een ingewikkeld verhaal of dat het te veel impact heeft op mensen die om je geven..... Hoe lang het verhaal is en wat de inhoud mag zijn, hier is een luisterend oor. Het fijne is dat hier, met name Mea, een confronterende spiegel voor kan houden. Niet altijd leuk of makkelijk spreek ik uit ervaring, maar het helpt je zeker verder. Bij de pakken neerzitten en blijven omkijken naar een droom die je had maar als een zeepbel uit elkaar is gespat, is zo zinloos. Een P. kun je niet veranderen en hij zal nooit echt liefde voelen zoals wij het kennen, behalve dan in materiele zin en voor zichzelf.
Verder wil ik je als het mag nog een tip geven, probeer iets te vinden dat je helpt stevig te gaan staan in het hier en nu. Bedenk of je je ertoe kan zetten te gaan wandelen in het bos of op het strand, ga hardlopen of fietsen of in de tuin werken of zou mediteren iets voor je kunnen betekenen ??

Het getuigd van kracht dat je de touwtjes van je eigen leven nu in handen hebt genomen. Het is absoluut zwaar, een periode van rouw en gemis, het overleven en nieuw leven oppakken. Stukje bij beetje wordt het leven weer leuker en makkelijk. Dat ben jij en je kinderen waard.
Heel veel sterkte.
grtz Fee
Avatar gebruiker
fee.huizen
 
Berichten: 894
Geregistreerd: di 29 maart 2011 18:35

Re: Onwerkelijk

Berichtdoor joriek op do 29 maart 2012 00:32

Hallo allemaal,

Dank jullie wel voor jullie steunende bemoedigende en hartverwarmende reacties...
Het gaat iedere dag beter, natuurlijk ups en downs...maar ik begin nu pas blij te zijn dat ik
van hem af ben. Natuurlijk is het een heel rouwproces, maar ik heb jullie forum pas recentelijk ontdekt,
terwijl ik toch al langer in dit proces zat. En soms denk ik zeker wel komt hier dan nooit een einde aan, aan dit
gevoel van wat gaat er nu weer gebeuren? en het gevoel dat pijn doet en een groot litteken heeft veroorzaakt in mijn
hart. Niet kunnen begrijpen dat iemand zo is en een ander zo behandeld.

Groetjes Joriek
Avatar gebruiker
joriek
 
Berichten: 5
Geregistreerd: wo 07 maart 2012 10:34

Re: Onwerkelijk

Berichtdoor Mea op do 29 maart 2012 09:41

Hallo Joriek,

Mooi dat je je iets beter voelt. Het is best logisch dat het op en neer gaat; je bent op weg en de weg zal best nog hobbelig zijn en soms met valkuilen maar niet te min ben je onderweg.
Ik ben best opgelucht dat je begint te zien dat je beter af bent zonder hem, dat heeft tijd nodig en ik hoop dat je die tijd zult nemen. Helen van een relatie met iemand geeft moeite en zeker als die ander een p is.

Ik kan je gerust stellen ook al zal dat op dit moment misschien niet als waar aanvoelen; het gaat over, echt!
Nu is het nog zo nieuw, onwennig, niet beantwoordend aan het beeld dat je hebt opgebouwd maar daar zal langzamerhand verandering in komen.

We hebben allemaal op het punt gestaan van willen begrijpen. Stuk voor stuk hebben we hele perioden gekent dat we aan het puzzelen zijn geweest en een innerlijke strijd hebben moeten voeren. Allemaal zijn we eerst de schuld bij onszelf gaan zoeken en oorzaken elders gezocht.
Erkennen dat je (ex) partner een p is lijkt alles een plek te geven en in zekere zin is het ook zo dat het een plek heeft als je dit hebt gedaan. Omdat we zo ontdaan zijn van ons zelfvertrouwen en ons zelfbeeld gedaald is tot het nulpunt is datzelfde plek geven aanleiding om aan onszelf te twijfelen omdat we er toch maar mooi in gegaan zijn! Wij zijn immers die relatie in gegaan en waren stekeblind of hadden zo'n donkere bril op dat we de tekenen niet zagen!
Allemaal vragen die omhoog komen en herinneringen waar je tegen op knalt en niet goed raad mee weet.

Toch zal alles mettertijd een plek krijgen en zul je zien dat er weinig was dat je had kunnen doen. Met de dingen die je leert en nog zult gaan leren zul je instaat zijn het ten goede te keren.
Ik hoop dat je de ervaringen van anderen zult gaan lezen, in zoverre je dat al niet hebt gedaan.
Je zult zien dat je echt niet alleen staat in de gevoelens en twijfels die zich nu aan je opdringen.

De ervaring die ik heb met mensen die een p in hun leven hebben of hebben gehad is dat ze sterk zijn, intelligent en veerkrachtig, ze zijn creatief en weten van aanpakken. Ik denk dat jij ook zo iemand bent, waarom zou het bij jou immers anders zijn? Zie eens wat je tot nu toe al hebt gedaan en voor elkaar hebt gekregen, dat is niet niks dunkt me.

Ik ben blij dat je het forum hebt gevonden, deze strijd is zwaar en als je het gevoel hebt dat je er alleen in staat is dat helemaal nauwelijks te doen. Ik hoop dat je flink gebruik zult maken van alle mogelijkheden die het forum je biedt en dat we je tot steun kunnen zijn. Je kunt hier altijd terecht, 24/7 en dat kan heel fijn zijn toch.

Groetjes Mea.
Zet een scherm met een neutrale site open, als je deze site weg klikt schakel je over op het andere scherm
Tijdelijk geheugen wissen; menu-extra-internet opties-tabblad algemeen- klik knop bestanden verwijderen.

team mailen;psychopathie123@live.nl
Mea
Site Admin
Site Admin
 
Berichten: 3559
Geregistreerd: di 29 jan 2008 00:31


Keer terug naar relaties met psychopathie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron