Free Website Templatesphpbb3 styles

ik kom niet van mn ex af!

Heb je een relatie met iemand die psychopathie heeft.; Man, vrouw, vriend, vriendin maar ook bv een collega dan kun je hier je verhaal vertellen. Met elkaar zullen we steeds beter leren begrijpen hoe met deze stoornis om te gaan.

Moderator: faith

ik kom niet van mn ex af!

Berichtdoor Wubba op ma 03 dec 2012 21:01

Zeker 15 jaar ben ik met hem samen geweest en ik ben inmiddels alweer 7 jaar gescheiden. Pas na mijn scheiding drong tot mij door hoe slecht mijn relatie met hem was. Tijdens ons huwelijk ben ik vaak uitgescholden, genegeerd en vernederd en de manieren die ik geprobeerd heb om daar mee om te gaan zijn talloos geweest. Ik herinner me dat ik met mijn jongste op de arm verstopte in mijn auto in de garage, puur om even niet die sfeer te voelen en niet eens bang te zijn dat ik door zou draaien en gek zou worden van de sfeer die er heerste als hij er was.

Ik ben gescheiden omdat ik uitgeput was, totaal leeg en te moe om te vechten. Het enige waaraan ik dacht was weggaan en rust. Het laatste anderhalf jaar van mijn huwelijk hadden we net een verhuizing met 2 kleine kinderen achter de rug en zaten we middenin een verbouwing. In die periode werden zijn buien steeds heftiger en werd ik eigenlijk de hele tijd door genegeerd en vernederd. Hij deed helemaal niets meer aan de verbouwing en ik deed wat ik kon aan het huis tussen het halen en brengen van de kinderen in. Al het werk wat ik verzette werd genegeerd en als ik hem erop attendeerde dan werd het afgedaan met opmerkingen dat hij het echte werk deed; geld verdienen.

Toen hij me op een dag mijn keel dichtkneep ben ik denk ik nog verdoofder geraakt dan ik al was. Op een avond keek ik naar zijn achterhoofd, hij keek avond aan avond tv en negeerde mij volkomen als ik hem wat vroeg, en besefte ik dat ik hem ging haten tot diep in mijn binnenste en besloot ik te gaan scheiden. Eigenlijk dacht ik niet zo zeer in de woorden van scheiden maar het was meer dat ik eindelijk eens echt de hoop opgaf dat hij me zou gaan waarderen.
Vanaf dat moment reageerde ik met afstand en bleef net beleefd genoeg om hem niet kwaad te maken en op deze manier heb ik hem zover gekregen dat hij tijdelijk ergens anders ging wonen. Wat hem op dat moment zo meegaand maakte was volgens mij vooral dat ik hem op dat moment niets verweet en zei dat ik geloofde in zijn goede intenties maar dat het gewoon niet werkte en dat we elkaar op deze manier kapot maakten. Terwijl ik hier typ wat ik toen gezegd heb om hem rustig te houden realiseer ik me dondersgoed dat er een aantal zinnen erboven staat hoe hij me behandelde, hoe heb ik toen uit kunnen brengen dat ik geloofde in zijn goede intenties!

Toen hij was vertrokken lag er voor mij de taak om het huis verkoopklaar te maken. Het huis was totaal gestript en ik heb met de kinderen ruim een half jaar op de grond in de woonkamer geslapen terwijl het dak en plafonds dichtgemaakt werden, de badkamer werd ingebouwd en ik al het schilderwerk deed. Ik hoorde niets van hem en ondanks dat ik elke dag de zorg had voor de kinderen, klussen en het huishouden wist ik dat ik beter af was zonder zijn hulp. Een jaar na zijn vertrek is het huis voor een goede prijs verkocht en trok ik een appartementje van kennissen.

In dat appartement bereikte ik een zekere mate van rust. Met zijn 3en op 50m2 wonen is niet makkelijk maar aan de andere kant hoefde ik even niets. We hebben maar liefst 3 jaar in die kleine woning moeten wonen voordat er een passende woning op ons pad kwam en rond die tijd merkte ik dat hij weer toenadering zocht. Nietsvermoedend heb ik hem laten helpen met de verhuizing en zo waren we regelmatig samen als gezin totdat ik ging twijfelen aan zijn intenties.
Toen ik hem ernaar vroeg kreeg ik geen duidelijk antwoord. Opmerkingen over het gezin missen en houden van kwamen voorbij en ik voelde me bedrogen omdat hij onder valse voorwendsels het gezin binnen probeerde te komen. Toen ik hem vertelde dat hij niet meer welkom was omdat hij grip op ons wilde houden begon een periode waarin hij (weer)zijn woede liet zien, bijvoorbeeld als hij niet welkom was op een verjaardag. Ik was bang, maar weigerde om hem toe te laten en in die periode zocht ik steun op een forum. Op dat forum(dat was niet op dit forum) heb ik een aantal fijne vriendschappen opgedaan en werd ik voor het eerst geconfronteerd met het begrip narcisme en psychopathie.

Kort daarna ging het ineens snel, een relatiebreuk met mijn toenmalige relatie die een p bleek te zijn en kort daarop een burn-out. Ik was kapot en toen ik eenmaal weer de energie had om aan de toekomst te denken besloot ik naar een therapeut te gaan. Ik liep tegen veel angst en patronen aan die hun grondslag hadden in mijn jeugd. Ik zat vol met vragen over hoe ik ooit een normale relatie zou kunnen hebben en in mijn beleving was bijna iedereen een p of n.
Diverse gesprekken en behandelingen maakten het een en ander duidelijk maar het ging me opvallen dat ik in contact met mensen steeds tegen dezelfde problemen aanliep. Mensen namen mij niet serieus, gaven ongevraagd en dwingend hun mening over mijn leven en probeerde de baas te spelen over mij, noem het bij vrouwen maar bemoederen maar dan nogal dwingend.
Verder had iedereen het maar over 'verwerken' of 'een plaatsje geven' maar hoe dat moest was me ook nog steeds niet duidelijk. En toen kwam ik door een vriendin op het idee om naar een ander soort therapeut te gaan. Eindelijk leerde ik verwerken en dat ontdekte ik dat ik denken altijd verward heb met voelen. Ik leerde zien dat ik door de schade uit mijn jeugd aantrekkelijk ben voor een bepaald soort mensen en dat het dus belangrijk was dat ik weer een stabiel compleet mens zou worden.

Er volgde een paar zware, intensieve maar leerzame jaren waarin mijn oudste kind veel aandacht vergde. Wat het nog moeilijker maakte was dat mijn oudste zich thuis als een tiran gedroeg en bij zijn vader poeslief was. (later bleek dat hij bang was voor zijn vader)
Ik begon te zien dat kinderen niet alleen lijden onder een scheiding maar ook onder ouders in al hun goedheid geen grenzen kunnen aangeven en niet krachtig/stabiel kunnen zijn vanwege oud zeer. Wat dit betreft gaat het zeker op dat het opvoedkundig de grootste les voor een kind is om te zien hoe een ouder voor zichzelf zorgt en grenzen aangeeft en dit was voor mij een reden om nog harder aan mezelf te werken; om hen maar te laten zien dat het anders kan...
Mijn ex was echter wel een flinke verstorende factor in ons leven, wat met enige regelmaat aan de oppervlakte kwam is dat mijn ex meestal meer aandacht gaf aan mijn zoon dan aan mijn dochter. Voor de oudste lastig, hij wil die extra aandacht niet omdat het hem een schuldgevoel geeft naar zijn zus en hij er niet om de aandacht heeft gevraagd. Verder wil het feit dat je meer aandacht krijgt ook zeggen dat je aan hogere verwachtingen moet voldoen. Mijn dochter haalde hierover altijd wat triest haar schouders op en zei dat het haar niet zoveel deed. Voor mijn idee is dit niet zo maar is de waarheid te hard voor haar. De afgelopen jaren hebben we zo vaak gemerkt dat ze niet netjes werd behandeld, oa doordat zij als 'grapje' een kwetsende bijnaam kreeg.

Vandaag de dag wordt ik nog steeds geconfronteerd met het vreemde gedrag van mijn ex. Mijn ex heeft op verschillende manieren mij geprobeerd te dwingen om van de eerder gemaakte financiële afspraken af te zien en uit frustratie hierover heeft hij onlangs besloten stappen te gaan nemen om een gedeelte van de zorg over te nemen. Het is ongelofelijk wat voor een impact dat heeft op ons. De oude angst voor mijn ex komt weer boven en ik merk dat dit nog niet is verwerkt dus daar ligt nog een taak anders ben ik niet voldoende in staat om dit gevecht aan te gaan. Het fijne is dat ik inmiddels heb leren omgaan met dit (oude) emoties en voor de kinderen een houvast kan zijn in deze roerige tijd.
Beide kinderen willen niet bij hun vader gaan wonen maar ervaren loyaliteit naar hun vader toe en bij hen ligt nu de taak om een beslissing te nemen; weg 'onbezorgd kind zijn' en veiligheid. Naar mij toe heeft mijn ex duidelijk gezegd(geschreeuwd) dat hij mij hiermee wil dwingen om van de afspraken die bij de scheiding zijn gemaakt af te zien, hij behandeld de kinderen als pionnen om zijn doel te bereiken. Door deze wetenschap is het hartverscheurend om te zien dat een kind denkt dat zijn vader de zorg wil uit liefde voor hem.
En zo doe ik, na al die jaren, de scheiding nog eens dunnetjes over....
Avatar gebruiker
Wubba
 
Berichten: 379
Geregistreerd: za 29 mei 2010 11:56

Re: ik kom niet van mn ex af!

Berichtdoor Mea op di 04 dec 2012 13:26

Hallo Wubba,

Ik heb een ongelukje gehad met wat vervelende gevolgen, vandaar dat k maar weinig hier ben en alleen af en toe reageer.

Als ik je relaas lees, en wat een heftig relaas!, dan komt er maar 1 vraag nu heel duidelijk naar voren.
Je schrijft dat je na je huwelijk een relatie met een p hebt gehad.
Dit zeg je echter niet over je ex.... mag ik vragen of je wel eens e checklist op deze man hebt losgelaten??? Krijg nl het idee van niet maar als ik je ervaringen lees... tja kan het niet helpen maar vraag me toch af of ook hij niet in dit plaatje past?


Groetjes Mea.
Zet een scherm met een neutrale site open, als je deze site weg klikt schakel je over op het andere scherm
Tijdelijk geheugen wissen; menu-extra-internet opties-tabblad algemeen- klik knop bestanden verwijderen.

team mailen;psychopathie123@live.nl
Mea
Site Admin
Site Admin
 
Berichten: 3559
Geregistreerd: di 29 jan 2008 00:31

Re: ik kom niet van mn ex af!

Berichtdoor Wubba op di 04 dec 2012 17:57

Ik had al gelezen over je ongeluk, sterkte!

Ik heb mezelf er, wat de vader van mijn kinderen betreft, nooit lang in verdiept. Ik weet al lang dat hij op zijn minst flink narcistische trekken heeft en ik heb de test jaren geleden gedaan met een score van 24 punten. Ten tijde van de 1e test kon ik sommige dingen nog niet geloven; bijvoorbeeld dat hij niet van zijn kinderen zou houden zoals normale mensen dat doen en over zijn afwijkende seksuele gedrag had ik ook geen zekerheid, enkel vermoedens die hij tijdens ons huwelijk stellig tegensprak.
De afgelopen jaren zijn de kinderen echter geconfronteerd met het overspelige gedrag van hun vader en zijn leugens hierover, wat dat betreft kan ik inmiddels wel met zekerheid zeggen dat mijn vermoedens van toen terecht waren. Hetzelfde geldt voor internetsex en het gokken, het waren tijdens ons huwelijk geen incidenten waarvoor hij beterschap beloofde, het is altijd zo geweest en gebleven. Pas geleden, na de laatste ontwikkelingen, heb ik de checklist op mijn ex los gelaten en hij scoort daar 29 punten op. Ben niet echt verbaast, zijn gedrag is wel erg maf en ik weet dat ik vroeger hapklare brok was voor een n of p.
Avatar gebruiker
Wubba
 
Berichten: 379
Geregistreerd: za 29 mei 2010 11:56

Re: ik kom niet van mn ex af!

Berichtdoor Mea op di 04 dec 2012 23:18

Hallo Wubba,

Nou, gelukkig heb je veel bij geleerd ook al heeft dat de nodige bloed, zweet en tranen gekost!
In ieder ander land zou 29 punten genoeg zijn, in Nederland zou je officieel echter 30 punten moeten scoren. Voor zover ik kan nagaan zijn we trouwens het enige land waar een andere norm gehanteerd wordt.
Schrok je er uiteindelijk toch van dat hij zo hoog scoort?
Ik heb gelezen dat het je niet echt verbaasde maar zo wij weten kan een mens divere reacties hebben op een gebeurtens, een mens heeft tenslotte verschillende lagen.

Dat beeld van 24 punten he.... ik heb altijd bedacht dat je dan wel aan punten te weinig hebt maar jeeeee ook dan is het lang niet makkelijk lijkt me toe!
Goed dat is een discussie op zich!

Groetjes Mea.
Zet een scherm met een neutrale site open, als je deze site weg klikt schakel je over op het andere scherm
Tijdelijk geheugen wissen; menu-extra-internet opties-tabblad algemeen- klik knop bestanden verwijderen.

team mailen;psychopathie123@live.nl
Mea
Site Admin
Site Admin
 
Berichten: 3559
Geregistreerd: di 29 jan 2008 00:31


Keer terug naar relaties met psychopathie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 6 gasten